Przepis na szczęście

No i gdzie jest ten przepis? Trochę fałszują, coś tam gotują. Miało być wyjście ze śpiewem i radością w sercu, a wyszło wielkie pytanie... OCK?

Francuska wersja filmu „Past Lives”.

Nie zagłębia się w głębię sytuacji, zamiast tego sięga po niepoważne przyśpiewki, które łagodzą konflikty i sprawiają, że całość wydaje się lżejsza.

Osoba z miasta wyjeżdża na wieś, by odkryć, jak tak naprawdę wygląda życie. Widzieliśmy to już wiele razy i mimo prób wprowadzenia poważniejszych, mniej oczywistych tematów, nic z tego nie wychodzi, wydaje się nawet wymuszone. Twórcy chyba chcieli dodać musicalowe wstawki, ale zupełnie nie wypadają. Scena na lodowisku naprawdę mnie, hehe, zaskoczyła.

Z delikatnym plusem za scenę na lodowisku, ale ogólnie jest nudno.

Bardzo urokliwa komedia, która przywraca wiarę w sens współczesnego kina, które coraz bardziej goni za amerykańskim kiczem. Chociaż film jest prosty i banalny, ma taką pozytywną energię, że wychodzi się z seansu szczęśliwym. Sceny musicalowe pozwalały ciągle się bawić i wzruszać. Aktorzy, choć nieznani, zagrali świetnie, co było dużym plusem i odświeżeniem. Kto kocha i rozumie Francję, na pewno wyjdzie z filmu zadowolony. Krytykom się nie spodobał, ale filmy tworzy się także dla widzów. Na sali nie było tłumów, co pozwoliło cieszyć się seansem bez tłoku i popcornowych oparów. Dla mnie "Partir un jour" to naprawdę przepis na szczęście.

Za postać ojca i sceny z ojcem oceniam na 2/10, bo niestety nic innego nie ratuje tego filmu.

Bohaterowie marzą o życiu musicalem, ale rzeczywistość sprowadza ich na ziemię. Poza tym, coś tam gotują. Ogólnie jest dość sympatycznie.

Kilka łyżek humoru, szklanka trudnych relacji, odrobina nostalgii - świetny przepis na optymistyczny film. Foie Gras i polska wódka na deser.

Lewicowa propaganda. Słychać bicie serca dziecka, ale nikogo to nie wzrusza. Do usmiercenia jeszcze miesiąc. Uczy egoizmu i głupoty. Żałuję, że zmarnowałam czas.