Arco

Wizualnie cudeńko, ale to już wszystko gdzieś kiedyś widzieliśmy.

Od razu słychać, że Arnaud Toulon mocno inspirował się muzyką ze Studia Ghibli. Serio chciałem, żeby ten film mi podszedł, ale główny problem to brak dramaturgii i jakichkolwiek emocji. Przez to finał, nawet całkiem spoko, kompletnie mnie nie ruszył – narracja po prostu nie sprawiła, że przejąłem się losem bohaterów. Na plus na pewno tła, zwłaszcza te leśne, bo wyglądają świetnie, no i motyw pamięci robotów – to jedyna rzecz w tej historii, która faktycznie zaciekawiła.

Światotwórstwo to totalny kosmos – pomysłowe i mega kolorowe – a pierwszy akt zapowiadał coś wielkiego, ale potem potencjał gdzieś ucieka w fabularnym chaosie. Końcówka ładna, ale sama przygoda jakoś nie porywa, no i brakuje chemii oraz emocji między bohaterami.

Przeurocze postacie i fascynujące połączenie dwóch wizji przyszłości. Chciałoby się dowiedzieć więcej o tych światach i rozwinięcia społecznego komentarza. Tempo jest nieco szybkie, ale seans jest zabawny, przyjemny i ciekawy, pełen pięknych teł i dynamicznej animacji.

Nominacja do Oscara wydaje się na wyrost, ale dla tego gatunku nie był to wyjątkowo mocny rok.

Przyjemny i fajny film o teraźniejszości i odległej przyszłości. Podoba mi się motyw pozwolenia Ziemi na odpoczynek. Powinniśmy tak zrobić.

Historia przypomina dzieła Miyazakiego – jest proekologiczna, ma bohaterkę-dziewczynkę i brak jednoznacznie negatywnych postaci. 'Arco' jest chyba najbliższy niedocenionej, ale pięknej 'Lapucie'.

Jasne, że wszystko to już gdzieś widzieliśmy. Ale co z tego, skoro ta nominowana do Oscara animacja dostarcza tyle pozytywnych emocji i dobra? 'ARCO' to melancholijna, a zarazem optymistyczna opowieść o samotności przełamanej przyjaźnią. To także przypowieść o poświęceniu, rodzicielstwie, transhumanizmie i tęsknocie, z ikonicznymi nawiązaniami do 'E.T.', stworzona przez Ugo Bienvenu, autora komiksów i ilustratora. Jest to widoczne w każdym kadrze tej przewidywalnej, ale wizualnie wysmakowanej i pięknej produkcji.

Chociaż obie wizje przyszłości niosą ze sobą pewien smutek i skłaniają do refleksji, film unika nachalnego dydaktyzmu. Dzięki temu retrofuturystyczna animacja jest bardzo żywotna, skupia się na oddaniu rytmu przedstawionych światów, ukazując ich piękno i niedoskonałości. Sentymentalizm i przygoda są wyważone, a codzienne sceny urzekająco smutne.

Przyjaźń, wolność i podróże w czasie. Ten film w prosty sposób przypomina o tym, co w życiu najważniejsze. Ma w sobie unikalny klimat, idealny do słuchania w tle.

Ciekawe, że Francja jest taką potęgą europejskiej animacji, od dawnych czasów po współczesność, z takimi filmami jak niedawny 'Mars Express' czy wcześniejszy, absolutnie wspaniały 'Zgubiłam swoje ciało'. Choć widziałam ich niewiele, o wielu słyszałam. To kolejny francuski film nominowany do Oscara, kolejna piękna i urocza opowieść o ważnych kwestiach: samotności, przyjaźni, spełnianiu marzeń, rodzicielstwie i naszym stosunku do planety oraz wizjach przyszłości. Świat przedstawiony jest zachwycający, animacja mi się podoba, choć zgadzam się z wieloma opiniami, że film ma problemy z fabułą i tempem. W pewnym momencie akcja zwalnia i traci na zainteresowaniu, dopiero pod koniec nabiera dynamiki, staje się zabawna i wzruszająca, tak jak powinno być. Niemniej jednak, zdecydowanie warto go obejrzeć, i dobrze, że takie filmy powstają i są nagradzane. Ogromny sukces 'Flow' rok temu pokazał, że to możliwe.

Od pierwszych ujęć film przywodzi na myśl dzieła Studia Ghibli, a pierwsze nuty muzyki brzmią jak kompozycje Joe Hisaishi. To pochwała dla inspiracji mistrzami animacji i muzyki. Ta piękna opowieść przedstawia dwa światy z różnych przyszłości. Jeden z nich jest nam bardzo bliski – ukazuje deficyt bliskości z innymi, ciągły brak czasu, dominację technologii i zniszczenie przyrody przez żywioły. Te dwa światy połączyła przyjaźń chłopca o imieniu Arco i dziewczynki Iris. Niespieszna historia potrafi wzruszyć, czasem zasmucić, ale ostatecznie napełnia nadzieją, sugerując, że dzięki dobroci i odwadze takich osób jak Iris, świat może przetrwać. Zasłużona nagroda Annie za najlepszy niezależny film animowany i słuszna nominacja do Oscarów.

Myszka jest mistrzem. Animacja jest dobra, choć prosta, z pięknymi ujęciami, a historia jest solidna. Polski dubbing również daje radę.

Muzyka i to w kinie — półtorej godziny jak teledysk Daft Punk.