Alpha 2025

Mega intensywny film o pandemii, lęku i walce o rodzinę. Aktorsko petarda, reżyseria też top poziom. Jak dla mnie to najcięższy, ale przez to najlepszy seans na festiwalu. Nie czaję, skąd ten hejt. NH25 #15

Wcale nie metafora AIDS robi tu największą robotę, mimo że ten retro vibe przypomina klasyki o zapomnianej epidemii typu 'Zagadka nieśmiertelności' czy 'Uzależnienie'. Mnie najbardziej wzięła relacja matki z dorastającą córką i to, jak radzą sobie z odchodzeniem. Fakt, w scenariuszu jest chaos, a końcówka trochę przeładowana symbolami, ale kupuję to – wizualnie też jest sztos. {"comment": "Wcale nie metafora AIDS robi tu największą robotę, mimo że ten retro vibe przypomina klasyki o zapomnianej epidemii typu 'Zagadka nieśmiertelności' czy 'Uzależnienie'. Mnie najbardziej wzięła relacja matki z dorastającą córką i to, jak radzą sobie z odchodzeniem. Fakt, w scenariuszu jest chaos, a końcówka trochę przeładowana symbolami, ale kupuję to – wizualnie też jest sztos.

O ile w 'Mięsie' wszystko zaczęło się od agresji, a w 'Titane' od miksu z maszyną, tak w 'Alpha' Ducournau domyka swoją trylogię totalnym rozpadem ciała. Mega mocny finał.

Ciężko tak w pełni polubić ten film, ale to chyba celowy zabieg – takie trochę „chore dziecko” reżyserki. Po „Titane” spodziewałem się czegoś zupełnie innego, ale i tak dla mnie na plus.

bruh

Wyraźna wpadka Ducournau, ale przecież rzadko kręci się 'Titane'.

Ducournau w swoich cielesno-medycznych klimatach. Trochę brakuje scenariusza, ale reżyseria świetna, a Tahar Rahim jest po prostu fenomenalny.

Film o AIDS, który unika nieestetyczności choroby, przez co staje się marmurowy. Gorsza od toporności symboliki jest tylko ścieżka dźwiękowa. +1 dla Rahima i Farahani.

NH: Film, który nie jest, tylko próbuje być. Przyznaj się, Julio, scenariusz leżał na półce przez 4 lata, prawda? 5,5.