Michael 2026

Dwie godziny świetnej muzyki, które znowu pokazują, że Mozart, Beethoven, Jackson to nazwiska, które powinniśmy wymieniać obok siebie. Michael to geniusz wszechczasów, wizjoner. Ale ten film, w przeciwieństwie do niego, nie ma w sobie ani grama wizjonerstwa. Jest płytki psychologicznie, ledwo muska skomplikowaną osobowość jednej z najbardziej fascynujących i kontrowersyjnych postaci współczesnej kultury. Jak wizyta w gabinecie figur woskowych. Chciałoby się krzyknąć: 'żyj, czuj, oddychaj!', ale figura, choć miło ją podziwiać, nie odpowiada.

Przez cały film miałem wrażenie, że patrzę na prawdziwego Michaela.

Super film! Piękny ❤️ Błagam, niech będzie druga część, bo ta skończyła się stanowczo za szybko 😊

Biografia Jacko bez 'Wacko', czyli zatwierdzona przez rodzinę, taka jak o Queen. Propaganda o genialnym artyście, bez żadnych trudnych tematów. Jaafar Jackson w roli wujka na ekranie. Ale którego? Raczej nie tego prawdziwego. Dla fanów 'Thriller' i 'Bad' to będzie podróż do nostalgicznego Neverland, ale bez jego mrocznej strony. Inni mogą sobie darować. 5,5.

BAD na koniec biografia Michaela Jacksona, chociaż jeszcze nie zaczął być naprawdę 'bad'. Dopiero co powiedział tacie, że jest dorosły i chce robić, co chce. Po filmie zostaje wrażenie jakby się oglądało pilot serialu, gdzie dopiero poznajemy bohaterów i zaczyna się historia, ale nic kluczowego się nie dzieje. Może w sequelu pokażą fakty z Leaving Neverland? Chciałabym w to wierzyć. Jaafar super zaśpiewał, zatańczył i zagrał.

Szkoda, że to tylko mały fragment życia i kariery MJ, ale zdecydowanie warto było obejrzeć!

Nie wiem skąd te negatywne opinie, ale dla mnie to jest dokładnie taka biografia muzyczna, jaka powinna być.

Po prostu zajebisty! Koniecznie w IMAX, dźwięk rozwala system!

Who’s bad?! 🕺🏻

Streszczenie Wikipedii w popowym stylu z fanserwisem. Jak stara mantra mówi: „fani na pewno to pokochają", bo 3/4 filmu to teledysk, mnóstwo nawiązań, a Jafar ładnie naśladuje wujka. To jednak historia, która skutecznie odwraca wzrok od ryzyka i dramatu, stawiając jedną kartę na relacji z ojcem. Konflikcie, o którym film przypomina sobie, kiedy tego potrzebuje, a i tak daleko mu do poprawności. Jeśli jakimś cudem czegoś nie zrozumieliście, to film przypomni wam o tym kilka razy. W tym o tym, jak dobry był Michael – szkoda tylko, że po którymś razie traci to jakąkolwiek wartość i smak.

Może i film jest laurką, ale zasłużył sobie na to! Po tych wszystkich latach gnojenia go przez media i wielkich tego świata show-biznesu, którzy robili z niego maszynkę do pieniędzy. Tego typu filmy nie mają być dokumentalne, mają być punktem wyjścia do zainteresowania się tematem i osobą. Artysty, którego historia od samego początku była niełatwa. Mam nadzieję, że zgodnie z domysłami powstanie kontynuacja. A nawet jeśli nie, to już ten film wiele wyjaśnia, dlaczego stał się tym, kim był od "Bad" do końca życia.

Kiedy miałem 7-9 lat (ponad 30 lat temu) byłem wielkim fanem Michaela. Teraz przeżywam to na nowo, bo mój 5-latek od 2. roku życia jest zafascynowany MJ, głównie tańcem. To było nasze pierwsze wyjście do kina razem, więc było to przeżycie dla synka, mamy i taty, że coś przeżywamy jako kolejne pierwsze wspólne doświadczenie. Nie jestem w stanie teraz obiektywnie ocenić filmu jako filmu. Dla nas to było przeżycie przez pryzmat synka, którego idolem muzycznym jest MJ. Czyli dużo radości, podekscytowania, reakcji na znane już synkowi piosenki. Pod tym względem film zapewnił nam mnóstwo szczęścia. Co do uwag i obaw przedpremierowych, oglądając trailery, miałem wrażenie, że będzie sporo AI. Jest, ale w kinie nie czuć tego tak mocno. Szacunek i gratulacje dla bratanka MJ, dał radę, chociaż oczywiście to nie to samo. Ale blisko. To było bardzo trudne zadanie. Fan obejrzy to inaczej. Kinoman, krytyk, inaczej. Itd. Ja, jako muzyk, wokalista, producent, autor, jeszcze inaczej.

Moim zdaniem w kinie nic gorszego nie ma niż przeciętność i zachowawczość. I właśnie tak bym opisał Michaela. Wszystko jest tu zrobione na "odwal się" poprawnie. Trudno się do czegoś przyczepić, zwłaszcza technicznie. Tempo jest spoko i wyważone, film nie nudzi, a nawet bawi, głównie dzięki świetnym piosenkom Jacksona, ale jednak. Najlepiej wypada Jaafar Jackson, który wnosi mnóstwo energii, charyzmy i tego charakterystycznego uroku, grając Michaela. To taka zachowawcza, wikipediowa laurka, którą się ogląda bez bólu, ale do której już nigdy nie wrócę.

Amy, Whitney, Freddie, Michael - fani, uśmiechnijcie się, dostaliście kolejne mdłe produkcje, które tylko denerwują tym, że nic nie mówią o głównym bohaterze. Jeśli ten film dobrze się sprzeda, potwierdzi smutną prawdę o dzisiejszych biopikach gwiazd: że zrobienie z nich dobrego filmu nie tylko nie jest potrzebne, ale wręcz niewskazane.