Mała Amelia

(MH25) Naprawdę dobry film, z dobrze napisanym scenariuszem. Wszystko ma sens. Niesamowicie ukazany proces dorastania dziewczynki oraz bardzo głębokie i mądre refleksje. Uwierzyłam w tę bohaterkę. Nie była przerysowana. Jej charakter był wyjątkowy. Do tego świetna kreska, proste, ale żywe rysunki idealnie pasują.

Warto tłumaczyć dziecku nawet najdrobniejsze, ale i najtrudniejsze rzeczy, nie dając mu poczucia, że to tajemna wiedza. Wszyscy bowiem, jak jeden Bóg, poznajemy świat, i chociaż mając 3 lata, widzi się już wszystko, ale nic się nie wie – nie pozwólmy nikomu odebrać tej wiedzy, bo pamięć, radość i przede wszystkim ciekawość nadają sens życiu.

Prostą, kolorową kreską przedstawia świat widziany oczami małego dziecka, które odkrywa, że wszystko wokół jest znacznie większe, bardziej tajemnicze i złożone niż mogło się wydawać. Scena w kuchni to prawdziwe mistrzostwo w metaforycznym opowiadaniu.

Twórcy borykają się z problemem znalezienia równowagi między kolorową narracją dla młodszej publiczności a poważniejszym przekazem. Kontekst japońskiej kultury wypada słabo, a motyw wojennych resentencji wydaje się wręcz absurdalny.

Odkurzacz umieszczony w słoiku z odrobiną białej belgijskiej czekolady.

Do adaptacji „Metafizyki rur” Amélie Nothomb można zastosować różne koncepcje z zakresu psychoanalizy, ale wymyślony żargon nie oddaje magii, którą kryje animacja Maïlys Vallade i Liane-Cho Han Jin Kuang. Amelia zauważa, że „mając trzy lata widzi się wszystko, ale nic się nie wie”, dlatego zasypuje opiekunów pytaniami, które mają pomóc uporządkować jej myśli. Luki w myśleniu wypełnia fantazja. Dzięki niej zwykła codzienność staje się niezwykła, co przekłada się na magiczność filmowych wizji. Plastyczny świat „Małej Amelii” odzwierciedla wyobraźnię ciekawej bohaterki – pełen jasnych kolorów i zamazanych konturów przypomina impresjonistyczny obraz. Vallade i Kuang w ożywczy sposób opowiadają o ulotności chwili, zachęcając do jej celebrowania i dostrzegania w niej piękna. Jest taka scena, w której Amelia przedziera się przez mgłę. Zaintrygowana wyciąga ręce, próbując złapać coś nieuchwytnego. Co by się stało, gdyby dorośli wzięli z niej przykład?

Metafizyka wczesnych lat dziecka, bo czemu by nie nadać mu mitycznego wymiaru?

O niebezpieczeństwach puszczania Paktofoniki niemowlakom. W porównaniu do tego filmu, "Dziewczynka z zapałkami" to jedynie lekka komedia.

Wszystko zaczyna się od białej czekolady.

Piękne!

Cudowne!

Kino służy temu, aby odkrywać świat, doświadczać nowych emocji, a animacja w tym przypadku jest doskonale wykorzystanym narzędziem.