Drama

Nie mogę wyjść z podziwu, jak cholernie dobrym aktorem jest Robert Pattinson.

Słodki, ale psychopatyczny – czyli o tym, za co tak naprawdę kochamy. Podane lekko, bez pouczania. Taka antyromantyczna komedia, na jaką czekaliśmy.

Tak łatwo osądzamy innych za "myśli", a prawdziwe zło, które skrzywdziło ludzi, traktujemy lekko. Pokazuje to, że nasze moralne oceny to często emocje i wyobrażenia, a nie faktyczne skutki. Historia jest mocna, dotyka bolesnej traumy. Dla tych, którzy stracili bliskich, może być ciężka. Film balansuje na granicy prowokacji. Pojawia się pytanie, czy miłość to akceptacja całego człowieka, z jego mroczną przeszłością, czy tylko tego, co chcemy o nim wiedzieć.

Karnawał niewygodnych żartów i zgrabna metafora w jednym, czyli ta sama sprawdzona formuła reżysersko-scenariuszowa po raz trzeci, znowu z sukcesem. Jak na kogoś, czyj pomysł na kino polega na rzucaniu edgy pomysłami, Borgli wcale nie odlatuje, gdy trzeba powiedzieć coś na serio o relacjach – radzeniu sobie z negatywnymi potencjałami w bliskiej osobie i labiryntach wspólnych spraw.

Nie jest idealny, ale dyskomfort, który wywołuje ten seans, jest niezwykle satysfakcjonujący. Zendaya i Robert świetnie sobie radzą. Lubię ten styl.

Najciekawsze jako studium kłującej wątpliwości wywołanej cudzą perspektywą, która krok po kroku zmienia spojrzenie na drugą osobę: nagle jej słowa przelatują koło ucha, czuły uścisk staje się twardy i kościsty, a rozmowa, tak naturalna i uważna, zamienia się w zagłuszanie rozpaczliwej ciszy. Mimo komediowej konwencji, to wygaszanie jest smutne, prawdziwe i naprawdę poruszające – szkoda, że Borgli ma tu znowu tylko półtora aktu.

Obiecujące, ale za bardzo skręca w tanią farsę. A zamykanie dziecka w taki sposób, że policja musi go szukać, jest o wiele gorsze.

Wybitnie przesuwa granicę między luźnym seansem a festiwalem żenady. Energia między Pattinsonem a Zendayą dopełnia całość.

Świetnie napisane, bardzo zabawne, a do tego mnóstwo ludzi! I Robert jest bardzo przystojny.

Słuchajmy, nie oceniajmy!