Ostatnia sesja w Paryżu

Wygląda jak film wymyślony przez Hitchcocka, a potem przerobiony przez twórców „Zbrodni po sąsiedzku”. Brzmi to lepiej, niż miało być.

Dla Jodie Foster wskoczyłabym w każdą króliczą norę, ale tutaj w połowie filmu meandry są już tak pokręcone, że nie chce się już dalej czołgać do (i tak nieprzekonującej) konkluzji. Taki filmik z odbitych blasków.

Niezbyt zgrabnie napisana thrillero-komedia, ale warto było zobaczyć Jodie Foster mówiącą po francusku.

Dość gęsty, świetnie zagrany thriller z elementami czarnej komedii o tym, że najtrudniejsza terapia to taka, której nie da się przeprowadzić z nikim innym niż z samym sobą. Największą siłą filmu jest Jodie Foster, która swoją grą sprawia, że czujesz, jak w tej poukładanej, racjonalnej kobiecie narasta pęknięcie. Jej twarz, spojrzenia, drobne wahania znaczą tu więcej niż dialogi. To rola zbudowana na niuansach, na napięciu między kontrolą a rozpadem, i właśnie dlatego tak dobrze się ją ogląda. Lillian Steiner jako psychiatra przez lata uczyła innych, jak nazywać lęk, stratę i wyparcie, ale kiedy sama musi zmierzyć się z czymś, co wykracza poza jej zawodowe narzędzia, okazuje się równie bezradna jak jej pacjenci. I właśnie w tym film jest najciekawszy, bo pokazuje moment, w którym intelekt przestaje wystarczać, a pod powierzchnię zaczynają wypływać rzeczy długo tłumione.

Słabe to było, ale i tak fajnie było zobaczyć Jodie Foster mówiącą po francusku.

Urocza papka o psychiatrze z jakąś obsesją (miłością?) na punkcie swojej zmarłej pacjentki. Jodie Foster to kolejna taka detektywka z przypadku, bez żadnych konkretnych umiejętności (moja ulubiona klisza), tworzy fajny duet śledczy z byłym mężem (Daniel Auteuil). I czy to możliwe, że polski tytuł jest lepszy od oryginału?

Największą zagadką tego kryminału jest to, jak udało im się namówić taką obsadę do filmu ze słabym scenariuszem.

Relacje z otoczeniem są tu badane przez amatorską zabawę w detektywa, bo przecież Amerykanka musi znaleźć swój złoty środek na problemy osobiste i życie wśród francuskich dramatów. 6-7/10.

Foster grzebie we własnej psychice pod płaszczykiem jakiejś tam historii kryminalnej. Jest humor, trochę klimatu Hitchcocka, ale brakuje jego napięcia. Poza dobrą Jodie i fajnym klimatem, to raczej płytka, nudna psychoanaliza.

No cóż, często prawda jest tuż pod nosem, a ten film pokazuje, że we wszystkim można doszukać się drugiego dna. Jako czarna komedia – super. Błyskotliwe, czasem mocne żarty, ale z idealnym wyczuciem czasu, co dodaje smaczku kryminałowi. A jako kryminał? Też daje radę, bo jak ma być poważnie, to jest naprawdę na poważnie. Problem z intrygą polega na tym, że bardziej wchodzimy w psychikę bohaterki niż w samą zagadkę. W efekcie dostajemy psychologiczną czarną komedię z kryminalnym tłem. Paryż niby jest, ale taki jakiś mało francuski, bardziej brytyjski niż amerykański. Dziwne dzieło o tym, że niektórzy nigdy nie wychodzą ze swojej skorupy, a inni podporządkowują temu całe życie. Aktorstwo – świetne. Ale nie wybaczę jednego, i to jest chamstwo – po co ten AI Slop? Totalnie prostackie zagranie, które można było rozwiązać inaczej. Użycie takich narzędzi, nawet na chwilę, tylko zepsuło film.

Jedyne, co się tu działo ciekawego, to mokre oczy Jodie Foster. Nic więcej nie oczekujcie.