Zima pod znakiem wrony

Szkoda, że scenariusz jest przeciętny, a historia nie wciąga, mimo że stworzono tu ciekawy dystopijny klimat, nawet z elementami postapokaliptycznymi. Za dużo schematów, jak ta z Jaruzelskim w 'Teleranku' albo kadrem z Niedenthala. Na minus Wichłacz i irytujący dydaktyzm w stylu Agnieszki Holland – przemowa z dachu brzmi jak dla gimnazjalistów. Fajna Manville, za mało Konopki. 5-6/10

Bardzo interesująca koncepcja rozwinięcia krótkiej historii „Profesora Andrewsa w Warszawie” Olgi Tokarczuk – w filmie „Profesorki Andrews”. Dzięki mocno ziarnistemu obrazowi (świetny pomysł) czujemy się jak we śnie, w surrealistycznym świecie. Dla Angielki to jak koszmar, coś nierzeczywistego, co można zignorować i zapomnieć – „To nie jest moja walka”, mówi w pewnym momencie. Czy jednak nadejdzie zmiana, czy zdjęcia z polaroidu coś zmienią? Zgaś światła w oknach, jeśli masz taką nadzieję. Czy nasza wyobraźnia i marzenia mogą przynieść nadzieję i pokonać zło? Jeszcze raz wielkie brawa za zdjęcia operatora Tomasza Naumiuka.

Film długo się rozkręca, jak w 'Chłopakach nie płaczą'… końcówka jest w porządku, ale skoro na początku zapowiedziano, że opiera się na opowiadaniach Tokarczuk, można się było spodziewać czegoś bardziej interesującego.

Stan wojenny ukazany jako kreatywny horror, przypominający konstrukcję gry komputerowej. Piękne wizualnie, najlepsza rola Wichłacz w jej karierze, ale minus za zbyt ckliwe i przesadzone zakończenie.

Kafkowska wizja o stanie wojennym, która jednak traci na spójności przez chaotyczny scenariusz. Przypadek przeplata się z absurdem, Warszawa przypomina osiedle wybudowane głęboko w ZSRR.

Na początku film świetnie oddaje zimę w PRL jako koszmarny labirynt, jednak później tonie w przeciętności gatunkowej.

Silny i istotny!

Perspektywa profesorki psychiatrii przybywającej z Wielkiej Brytanii stanowi ciekawy zabieg dramaturgiczny. To spojrzenie z zewnątrz potęguje odczucie absurdu i opresyjnej atmosfery, w jakiej znajdowała się Polska na początku lat 80. Rewelacyjny klimat i wizualizacje.

Wrony nas rozszarpią - horror osadzony w czasach stanu wojennego

Tylko przepiękne zdjęcia ratują film Kasi Adamik. Scenariusz jest słaby, w połowie filmu po prostu nudno.

Schemat za schematem. Wyobrażenie o stanie wojennym w gatunkowym ujęciu. broni się jedynie ukazaniem istoty homo sovieticusa. Miałem okazję być na pokazie prasowym obok osoby, która przeżyła tamte czasy i była inwigilowana przez komunistyczny aparat. Jej słowa "to nie było tak" doskonale podsumowują starania twórców. Infantylizacja lat 80. w fragmentach.

ładne zdjęcia i czasami się zaśmiałam

Kino (WFF). Jakbym oglądał film z uniwersum "Obywatela Jonesa" – tak bardzo podobny pod względem realizacji i narracji. Sama historia obcokrajowca w Warszawie podczas stanu wojennego jest intrygująca, ale styl opowiadania jest pozbawiony polotu i zbyt schematyczny.