Wielki Marty

Sekwencja wanienna to prawdziwe arcydzieło.

Historia twojego taty sprzed twoich narodzin.

Timothée jest świetny - wnosi do filmu energię i nerwowość, grając faceta, który nie potrafi zwolnić, bo sukces to dla niego jak powietrze. Ma charyzmę i jednocześnie coś odpychającego, ale jest w tym bardzo wiarygodny. W tle świetnie spisują się role drugoplanowe (zwłaszcza Gwyneth Paltrow). Emocje w tym filmie są zaskakująco gorzkie, bo główny bohater nie jest kimś, komu łatwo kibicować ani kogo dałoby się polubić. Jest egoistyczny, traktuje ludzi instrumentalnie. Potrafi być czarujący, ale ten urok często służy mu do osiągania własnych celów. W relacjach nie ma w nim czułości, jest kalkulacją: kto mi się przyda, kto mi zagraża, kto może mnie pchnąć dalej. To działa jak chłodny prysznic, bo film pokazuje, że ambicja i dążenie do celu mają swoje ciemne strony.

[9.5] | nie masz celu w życiu, przemyśl to, zastanów się. przepraszam, ale muszę lecieć, wyzywam starą babę z Rotterdamu od starego pierdziela. na pewno oddam pieniądze

Jako entuzjasta Safdiech mam mieszane uczucia. Od czasu do czasu oddawałem się temu filmowi, ale czasami bohater wydawał się zbyt wykreowany. (1) Chyba już wiemy, kto był głównym impulsem do brawury: to Josh. (2) "Wielki Marty" to mistrzostwo w technice i narracji, a zdjęcia Khondjego oraz scenografia Fiska są po prostu wybitne; wciąga się ten świat z łatwością. (3) Przez większość filmu nie wierzyłem w charyzmę Marty'ego i to, jak wiele mu się wybaczało; jak bardzo wszystkim postaciom miękły kolana na jego widok. Co do końcowej sceny, uważam ją za tani chwyt (naprawdę mamy mu wybaczyć wszystkie zło, bo wzruszył się na widok własnego dziecka? Najgorsi tyrani często są sentymentalni, ale to nie zmienia ich potworności). (4) Abel Ferrara to perełka; bez problemu pokonał Timmy'ego na śniadanie. (5) Paradoksalnie, podczas gdy sympatia dla Izraela spada, Safdie oczarowuje widzów wizją Żyda zwycięzcy z gwiazdą Dawida na szyi, któremu można wybaczyć wszystko. (6) Zamierzam obejrzeć ten film ponownie, bo jestem rozdarty.

Kino na poziomie prawdziwego tour de force.

O manipulowaniu rzeczywistością według własnych upodobań, które raz trafiają na folię aluminiową, a raz na stalowy blok. Safdie rozumie, że aby zostać mężczyzną, trzeba najpierw zakończyć epokę chłopca, zaspokajając własne, chwilowe ambicje – i zdając sobie sprawę, ile one naprawdę były warte.

Wielki Marcin.

Ten Marty nie jest taki wielki, jak się wydaje, niezależnie od tego, co próbują nam wmówić. To głośny, chaotyczny film, który niepewnie podąża ścieżką „od zera do bohatera”. Fajnie wygląda i jest świetnie zagrany (Paltrow daje czadu w subtelny i elegancki sposób), ale mam wrażenie, że to głównie cyniczny chwyt sezonu nagród.

Wśród przegranych uniwersum z napisem Salfdie, Marty, w znakomitym wykonaniu Timothée Chalameta, wchodzi z impetem na szczyt. Czy dostanie Oscara? Powinien! „Wielki Marty” to zaskakująca komedia screwball, w której brakuje tylko szarżującego Mela Brooksa. Za to jest Abel Ferrara jako gangster z psem, Mr. Wonderful z Shark Tank grający kapitalistycznego wampira (czyli siebie), oraz cudownie autoironiczny powrót Gwyneth Partlow. Jest też ping-pong – nie tylko ten prawdziwy, ale także w dialogach i rytmie scen. Josh Safdie nakręcił bardzo zabawny film bez oglądania się na polityczną poprawność (antysemickie i rasistowskie żarty są w nim obecne, mimo że nie są dziś popularne), a jednocześnie zinterpretował amerykański mit Rockiego na swój sposób. W filmowym ping-pongu braci Salfdie (Benny wyreżyserował „Smashing Machine”) wygrywa Josh. „Wielki Marty” to kolejny nieoszlifowany diament.