Kopnęłabym cię, gdybym mogła

Ten moment, gdy oglądasz coś i myślisz: „Serio? Ktoś to czuł. Ktoś to napisał. Ktoś to sfilmował.” Film podejmuje ambitny i trudny temat mrocznych stron macierzyństwa. Punkt wyjścia jest interesujący, a główna aktorka przekonująca. Niestety, realizacja nie dorównuje potencjałowi tej historii. Największym problemem jest chaos formalny. Nerwowa kamera, klaustrofobiczne kadry i zawężona perspektywa miały budować napięcie, lecz w efekcie utrudniają identyfikację z bohaterką. Zamiast pogłębionej analizy psychologicznej, dostajemy poczucie zagubienia i dystansu. Film sprawia wrażenie, jakby forma przerosła treść. Temat daje możliwość stworzenia mocnego thrillera psychologicznego, lecz sposób realizacji czyni obraz męczącym i mało angażującym. To przeciętny film z dobrym pomysłem, który nie został w pełni wykorzystany.

Macierzyństwo na ekranie chyba jeszcze nigdy nie wyglądało tak realistycznie.

Zmieniam zdanie! To nie Jessie Buckley, lecz Rose Byrne zasługuje na tegorocznego Oscara dla najlepszej aktorki. To emocjonalnie monumentalna rola matki opiekującej się chorą córką, będącej na skraju załamania nerwowego. A może już w trakcie? Kamera niemal nie odchodzi od twarzy Byrne, która wciąga nas coraz głębiej w labirynt poczucia winy i totalnego wypalenia. Duszny, pełen drgań filmowy atak paniki z dużą dawką mrocznego humoru. Obsada w roli pasywnie agresywnego psychoterapeuty, neurotycznego geniusza komedii Conana O’Briana, to czysta perwersja. ASAP Rocky natomiast uderza w czułe nuty.

Nie ma rączek, nie ma ciasteczek. Mam nadzieję, że Oscar trafi w ręce Rose Byrne.

Dobra 7! Reżyserka przenosi nas w surrealistyczny świat kobiety próbującej desperacko sprostać macierzyństwu. Film pełen symboli i niejednoznaczności, z rewelacyjną rolą Rose Byrne. Czuję tu inspiracje twórczością Davida Lyncha.

Najważniejsze powody, dla których obawiasz się zostać matką w filmie 'The Movie'.

Ekstremalne macierzyństwo – jest mocno, intensywnie i dosadnie. Rose Byrne prezentuje znakomitą grę aktorską, a ja zostałem emocjonalnie zraniony.

Nieznośny, przytłaczający, wyczerpujący. Zgadzam się z zachwytami nad występem Rose Byrne, a film pozostaje w człowieku jeszcze długo po zakończeniu seansu.

Trudny, intensywny, przygniatający i do głębokiej analizy...

Myślę, że dostaliśmy niewłaściwego chomika.

Jak oni znaleźli klona Danny'ego DeVito?