Wichrowe wzgórza 2026

Jak piękna i długa reklama Apartu (na motywach Emily Brontë). Emerald Fennell najpierw robi wszystko, żeby wyśmiać konwencję i zasady, a potem chce, żebyśmy zaangażowali się w losy bohaterów i ich romans. Niby płomienny, ale co z tego? Zaskakująco zachowawczy, jak na całą resztę. W niektórych fragmentach udany i zabawny, ale jako całość zawodzi.

Nie jest zbyt piękna. Chaos pełen ironii i irytacji, szczerość aż do przesady.

Absurdalne, groteskowe, mroczne! Rozbawia do łez i wzrusza do łez. Jedynym minusem jest to, że Jacob Elordi z długimi włosami i brodą został nazwany „brzydkim”.

Dla mnie „Wichrowe Wzgórza” zawsze były czymś więcej — tym, co ukryte między wierszami. Kto czytał, wie, że choć w XIX wieku książka mogła szokować, to większość „kontrowersyjnych” elementów pozostaje w sferze domysłów, bo poznajemy ją z opowiadań Ellen. W tej interpretacji główny charakter i uczucia bohaterów opierają się na wspólnej traumie, którą przeżyli — nie chodzi tylko o „dzikość”, pożądanie i zauroczenie. Ukazano też destrukcyjne skutki tej traumy, nie tylko na nich, ale i na otoczeniu. Główni bohaterowie mają niską moralność, będąc efektem tego, co przeżyli, ale nie odczuwamy do nich pełnego współczucia, bo swoją traumę przenoszą na innych — Ellen, Isabelle. Kontrowersyjna decyzja o Ellen również przypadła mi do gustu. Poza fabułą — scenografia, muzyka. Rozumiem zarzuty, że może to być zbyt teledyskowe i bajkowe, ale moim zdaniem wygląda świetnie.

Erotyczny film z ukrytym erotyzmem, okryty masą nijakich, groteskowych obrazów. To moje rozczarowanie roku, choć muzyka Charli choć trochę to rekompensuje.

Wygląda jak sesja do Vogue’a albo teledysk współczesnej gwiazdy pop z „ambicjami”. Owszem, znajdą się stylowe ujęcia, ale to za mało, by zrekompensować fakt, że powieść została tu mocno zniszczona. Do tego źle obsadzeni aktorzy, którzy męczą się w pozbawionym pikanterii „romansie”. To zwyczajne kino martwe.

Mam słabość do Emerald Fennell. Podoba mi się wizualna strona jej filmów, a do tego dodaje odrobinę brutalizmu, humoru i bezczelności. Robbie i Elordi tworzą idealny duet — chemia między nimi jest wyczuwalna na ekranie. Wszystkie odniesienia do „Przeminęło z wiatrem” zachwycają. Nie oczekiwałem wiernej adaptacji powieści Brontë, od początku traktowałem to jako luźną interpretację wizji reżyserki. I się nie zawiodłem.

Podzieli widownię jeszcze bardziej niż „Saltburn”. Przesadnie efektowny, celowo kiczowaty, równie zmysłowy co odpychający — opowieść o tym, że miłość może być jednocześnie źródłem życia i śmierci. Elordi spisał się świetnie. Robbie wydaje się jakby wyjęty z innego filmu.

Dla mnie to prawdziwa petarda ❤️. Film pełen efektowności i zaskakujących rozwiązań. Świetne zdjęcia, kostiumy... pejzaże i ta muzyka ❤️.