W ukryciu 2025

Przygnębiająca świadomość, że można nosić w sobie cały ocean emocji i nie znaleźć brzegu, na którym można by je bezpiecznie wylać.

Call Me by My Dad’s Name | Tom Blyth jest niesamowity

Natarczywa forma podkreśla proces wyłaniania się podmiotowości w kontekście wstydu i osaczającego lęku przed ujawnieniem.

Ciche dramaty, które każdego dnia niszczą nas od środka 💔

Pod względem narracyjnym „W ukryciu” utknęło w martwym punkcie. Konflikt wewnętrzny bohatera jest zarysowany bardzo wcześnie i na tym się kończy. Film nie zagłębia się w jego psychikę, nie odważnie wchodzi w trudniejsze rejony: nie pyta wystarczająco odważnie o odpowiedzialność, granice zgody, kto tak naprawdę ponosi emocjonalną cenę w tej relacji. Relacja, która powinna stanowić główny punkt filmu, jest niespodziewanie płaska. Intymność jest fizyczna, ale brakuje emocjonalnego zaangażowania. Trudno naprawdę poczuć, że stawką jest coś więcej niż chwilowy dyskomfort bohatera.

Nostalgiczne kino z wyczuwalnym poczuciem wyższości wobec dzisiejszych gejów, jakby twórcy sugerowali: wy ze swoimi aplikacjami i prezerwatywami macie łatwo, my 20 lat temu musieliśmy się bardziej wysilać. Mimo to film jest naprawdę pięknie nakręcony i muzyka też wypada całkiem dobrze.

Urocza scena w kinie (może była jeszcze jakaś, ale nie pamiętam – seans skończyłem 10 minut temu xD), ale poza tym twórczość Andrew Haigh pozostawia wiele do życzenia.

Kino queer w swojej najlepszej odsłonie.

Wspaniałe dzieło filmowe.

Intensywny, inteligentny i na długo pozostający w pamięci. Tom Blyth świetnie się spisuje! Temat niestety wciąż aktualny, przynajmniej w Polsce.

AFF 6/14 - Doskonale uchwycono atmosferę tamtej epoki, pełnej ukrywania się i lęku. Montaż tylko podkreśla wewnętrzne zmagania postaci.

AFF 25