Testament Ann Lee

Świetny scenariusz, w którym przeplatają się cztery różne wątki, a do tego dochodzi kolejna część Mamma Mia – prawdziwe arcydzieło, które zasługuje na najwyższe uznanie.

To film pełen emocji, który odczuwam całą sobą. Ta geometria, transowa muzyka i taniec, ujęcia i dźwięk – wszystko to tworzy wyjątkową atmosferę. Uwielbiam musicale, zwłaszcza te niezwykle oryginalne. Mam ogromną nadzieję, że ktoś kiedyś przeniesie to na scenę teatralną.

6,5. Jako oryginalny musical: wow. Jako biografia: trochę meh.

Mam obsesję na punkcie teologii poreformacyjnej, tak, ale ten film wcale nie zawodzi i bez tego – może chciałoby się, żeby był jeszcze bardziej żarliwy.

BERLINALE 2026. Były pieśni, krzyki i trzęsienie kończynami. Przyjemnie się słuchało, ale można by było bardziej się skupić na wizualnej stronie. Dałabym temu drugą szansę. Na poważnie, ciekawie ukazano przyczyny powstawania sekt. Chciałabym jednak, żeby twórcy wycisnęli z tego więcej...

Niestety rozczarowanie. Myślałem, że piosenki będą słabszym elementem, a okazały się całkiem niezłe, szczególnie Seyfried. Historia jest nijaka, a religijny aspekt nie działa na mnie na plus. Lepszy pomysł na ten temat zaprezentował Midsommar. Większość akcji toczy się w środku, co szkoda, bo 18-wieczny Manchester wyglądał świetnie. Film jest zbyt długi, a zbyt szybki, przez co ciężko wczuć się w ich fanatyzm. Zresztą, czy to normalne, że młody William jest z Londynem, a dorosły już nie?

Jak na tę konwencję, film jest dość zachowawczy i, paradoksalnie, mimo ruchu, wydaje się stać w miejscu.

Dla takich filmów żyję.

Krzywda żywi się ciszą.

To nie jest typowy musical, w którym śpiewa się o ptaszkach i motylkach. To mocno artystyczne kino, które dla wielu może być trudne do odbioru. Wątek religijny jest tutaj tak silny, że film niemal zbliża się do folk horroru, a masowe spazmatyczne histerie zostały zastąpione tańcem. Obraz prezentuje się świetnie, szczególnie w długich ujęciach. Czysty obraz, nasycone kolory, znakomite kadry. Ścieżka dźwiękowa to sztuka sama w sobie, zarówno podczas piosenek, jak i w celu budowania atmosfery. Momentami wydaje się, że skomponowana jest z fałszu i kakofonii, oparta na motywach, które potrafią powtarzać się w tle nawet przez kilka minut. Gdy cichną, czujemy, że czegoś nam brakuje. Amanda Seyfried jest fenomenalna. Nie przesadzę, jeśli powiem, że to może być jej najlepsza rola w karierze. To świetny film o nieznanej mi postaci historycznej, a mimo to oglądałem z ogromnym zaangażowaniem, chłonąc każdą minutę.

Choreografia na wysokim poziomie, ale ostatnie 40 minut błagałam, żeby przestali śpiewać.