Ścieżki życia

To bardzo "bergmanowska" historia o odporności na życiowe zagrożenia, zdobywanej przez bliskość, wysiłek, przyjaźń, niezłomność, szukanie uzdrowienia w sobie, a nie w aptece, czerpanie siły z wiatru, deszczu, zimna i głodu, a może nawet z miłości. Gillian Anderson gra w sposób wykwintny, z gorzką nutą i zaskakującą słodyczą w środku - znakomicie. Jeremy Isaacs świetnie jej dorównuje, mimo problemów z nogą. Film jest do medytacyjnego oglądania: dla starszych zrozumiały bez trudu, dla młodszych tylko wtedy, gdy mają wyobraźnię, umysł i empatię.

Czekałem na ten film z dwóch powodów: 1 - Przeszedłem mały kawałek Szlaku Południowo-Zachodniego Wybrzeża, tam, gdzie bohaterowie tej wzruszającej historii. Film świetnie oddaje atmosferę tego regionu, a piękne zdjęcia tylko to podkreślają. 2 - Niedługo po premierze ukazała się książka 'The Salt Path' autorstwa Raynor Winn, bohaterki tej opowieści. Zarówno powieść, jak i film dokładnie definiują miłość, oddanie, empatię, dobroć i wspólne bycie w każdych okolicznościach. Zagrane szczerze przez doświadczonych aktorów – Gillian Anderson i Jasona Isaaksa.

Nie mamy wiele, ale mamy siebie. Prosta i wzruszająca opowieść o tym, co naprawdę ma znaczenie w życiu.

Dlaczego nie wierzyć, że dojrzały związek jest możliwy? Potrzebujemy takich historii.

Oglądając ten film, czułam dziwne, ściskające uczucie w brzuchu, które powoli wspina się ku żebrom. To nie jest film, który opowiada historię; raczej kładzie na twoich dłoniach ciężar czyjegoś życia i mówi: 'przytrzymaj to chwilę'. Nagle zdajesz sobie sprawę, że trzymasz też swoje własne lęki: o utratę, bezsilność, o to, co zostaje, gdy zabierze się przedmioty, pieniądze, komfort i przewidywalność. Film jest przede wszystkim o byciu razem, nawet gdy nie ma już siły być 'najlepszą wersją siebie'. O relacji, w której czasem jest cisza, irytacja lub zmęczenie, ale 'my' nie pęka. Dlatego zdanie 'Ty jesteś moim domem' tak mocno mnie poruszyło, bo podsumowuje wszystko, co tracą i co starają się ocalić. Uświadomiło mi coś prostego, ale trudnego: w pewnym momencie życia nie pytasz już 'gdzie mieszkam?', tylko 'przy kim czuję się bezpiecznie?'.

Nomadland w wersji dla dwojga. Scenariusz jest dość płytki. Nie pozwala głębiej poznać postaci. Aktorzy i malownicze widoki ratują sytuację.

Mimo że nie jest to coś wyjątkowego, to jednak lepiej wypada niż "Wielki marsz" w tematyce wędrówki.

Chciałabym tak kiedyś spędzić życie z kimś... Ten film przypomina życie, które przez większość czasu jest nudne, ale dla niektórych chwil warto. Nie chodzi mi o spektakularne sceny, ale o to, że jeśli dobrze zanurzysz się w tę opowieść, zrozumiesz jej przesłanie. A jest o miłości. O codziennym wyborze siebie nawzajem. O tym, by wybierać drugą osobę na towarzysza życia. O zaparzeniu herbaty dla kogoś. O oddaniu ostatniej łyżki makaronu. O niesieniu dwóch plecaków zamiast jednego, aby ulżyć drugiej osobie. O mówieniu „tak” na pomysły drugiej osoby. O zatrzymaniu się i czekaniu, gdy widzisz, że ktoś zostaje w tyle. O przechodzeniu całej drogi z drugą osobą w tym samym kierunku, cel nie ma znaczenia w tym filmie, liczy się to, że idą razem.

Polecam na chwile wzruszeń.

BFF 2025