Milcząca przyjaciółka

Trochę jak "Orlando", trochę jak "Nowy początek", tylko że zamiast kosmitów są rośliny. Szkoda tylko, że tak "trochę".

Chodzi tu nie tylko o dogadanie się z roślinami, jak z tym super miłorzębem japońskim, ale głównie o to, żeby ludzie potrafili się porozumieć, przełamywać schematy i stereotypy, patrzeć szerzej. Pokazuje, że nauka i emocje mogą się łączyć. Jest też o samotności, bo taki miłorząb może sobie stać sam i patrzeć na nas, ludzi z różnych czasów, ale z tymi samymi potrzebami i marzeniami. Zdjęcia są mega, a dźwięk rewelacja. Aktorzy, w tym ten miłorząb/Ginkgo, dali radę w swoich rolach.

OFF 26’: Niesamowite przeżycie w ogrodzie botanicznym, pura magia (byłem dzielny, bo już było zimno pod koniec).

OFF 26’: Czy rośliny mają świadomość?

To historia o byciu częścią całości i o komunikacji – nie tylko z naturą, ale i z ludźmi. Bardzo mi się podoba klimat "Milczącej przyjaciółki", świetne, różnorodne zdjęcia, które fajnie bawią się ostrością i perspektywą z punktu widzenia drzewa. Jest coś pięknego w tej pandemicznej wizji samotności, nawet jeśli nie zawsze jest to idealnie zrealizowane. Kilka rzeczy mi przeszkadza, np. urwane wątki z przeszłości i czasem mało jasne historie. Na przykład w środkowej części filmu, dotyczącej relacji z rośliną, reżyserka podchodzi do tematu zbyt prosto i oczywisto.

Każdy bohater to mistrz podrywu, 100% skuteczności! Najlepsze, że w ogóle nie czuć, jak długi jest ten film. Jak ktoś lubi rośliny, to mu się spodoba, a jak nie, to średnio.

Film jest mega w pierwszej połowie, opowiada o szukaniu siebie i próbie dogadania się z innymi. Natura jest tu jakby świadkiem, trochę jak z horroru, symbolizuje nasz świat - ludzi, którzy niby żyją razem, ale są jacyś tacy odlegli, skazani na samotność. Te historie super się uzupełniają i na koniec jest takie poczucie ulgi. Wizualnie też petarda, niektóre sceny to mistrzostwo. Szkoda tylko tych ostatnich 20-30 minut, gdzie fabuła się trochę sypie i reżyserka gubi wątki. Nie psuje to ogólnego wrażenia, ale czuć lekki niedosyt.

Narracja taka trochę poszarpana, czasem frustrująca, bo niektóre wątki mogłyby być jaśniejsze. Ale ogólnie film mi się mega podobał, te motywy przyrodnicze i językowe są mega fascynujące i mało eksplorowane.

Jakieś takie bliskie spotkania z ekosystemem. Wygląda jak taki wizualny esej botaniczny o tym, jakim wspaniałym ogrodem jest świat, w stylu Basa Devosa. Pokazuje świat "z boku", co pozwala zobaczyć, że czasem łatwiej dogadać się z rośliną niż z drugim człowiekiem, przez te wszystkie społeczne i uczuciowe bariery. 7-8.

Enyedi dalej robi swoje, takie filmy, co rosną powoli, rozgałęziają się i łączą fabułę z esejem. Dobrze, że takie kino jeszcze jest.

Najlepsza "lasoterapia" w kinie, jaką można sobie zafundować.

Zielone listki, ale to nie spinacz, tylko takie wyciszenie.

Film o miłorzębie, serio. Ale taki mega "slow cinema", z takim aktorskim esejem o roślinach. Super na relaks, wycisza i uspokaja.