Łobuz

Podróż, podróż.

Temat, który wymagałby od reżysera pokory i spojrzenia na bohaterów z empatią – tu Dickinson częściowo daje radę, bo skupia się na człowieku na tyle, żeby było to poruszające. Ale te wstawki typu "fuckin hell, ktoś ma jakiś pomysł?", takie udawanie improwizacji bez polotu (raz zimne ognie, raz bujanie się do francuskich hitów, raz bicie się z powietrzem) mnie nie przekonują. Że to próba autorskiego głosu, przypominają tylko te fotogeniczne (metafizyczne?) jaskinie, zapowiadające – niestety – jakiś wyższy finał. A to już grafomania jak nic, za co odejmuję gwiazdkę. Mam nadzieję, że następnym razem będzie mniej tych błyskotek, bo portret gościa, który z bycia ofiarą zrobił swój sposób na życie, trzyma widza przy ekranie.

7.5. Szkoda, że Polacy nie robią filmów o problemach społecznych z takim luzem (ale bez lekceważenia!). U Brytyjczyków to już tradycja, od Loacha począwszy. Frank Dillane ma energię młodego Deppa, a Dickinson to reżyserski talent.

Hot take: Frank Dillane tu odwala robotę, której ludzie szukają u Timothée Chalameta (Dillane ogarnia to lepiej). Zdjęcia (Josée Deshaies!) są takie niby brzydkie, ale jakoś tak wpadają w oko, niby płaskie, a zostają w głowie. Harris jest świetny i utalentowany, ciekawe co dalej.

Mam jakiś problem z tym filmem, serio. Chcieli nam wmówić, że winne jest społeczeństwo, system i w ogóle brak serca, ale jakoś tak wyszło, że zapomnieli o odpowiedzialności samego gościa. Przecież to nie jest historia typa, którego wszyscy olali. Mike miał masę okazji i ludzi, którzy chcieli mu pomóc, a on to wszystko marnował. Co jeszcze mieli dla niego zrobić? Oglądałam to z coraz większym znużeniem. Kino lubi takie historie o ludziach na dnie, żebyśmy poczuli się winni albo wzbudzić litość. Ale trudniej byłoby pogadać o tym, gdzie się kończy pomoc, a zaczyna odpowiedzialność za siebie. Plus jedna gwiazdka za Franka Dillane'a.

Ktoś po filmie powiedział, że "dostał rybę, a nie wędkę". I to mi tak w głowie zostało. To film o gościu, którego los jest jakoś dziwnie znajomy. Może znamy kogoś takiego. Może mijamy go codziennie. Reżyser nie ocenia, nie poucza. Po prostu patrzy – z bliska, z czułością i bez słodzenia. I zmusza nas, żebyśmy też patrzyli. Wychodzisz z filmem z pytaniami, a nie z gotowymi odpowiedziami. I tak ma być. Warto zobaczyć.

Kolejny dowód, że "Voyage, voyage" to mega wybór muzyczny.

Scena z karaoke przypomniała mi, że kocham Atomic Kitten.

Naprawdę udany reżyserski debiut, choć był dość prosty i nie ustrzegł się przewidywalności, to jednak zdołał zaskoczyć zaangażowaniem w opowieść o próbie wyjścia z dna i roli społeczeństwa w tym procesie. Mam mieszane uczucia co do surrealistycznych wizualnych metafor, które dla mnie były zbyt proste.

Dickinson potrafi dobrze opowiadać historie i ma rękę do tego, ale jego język jeszcze się nie wyróżnia. To obiecujący debiut, choć nieco zachowawczy.

Meta momenty są zupełnie zbędne, obecność Dickinsona też trochę psuje całość.

Mam nadzieję, że to nie jest jednorazowy wyczyn Harrisa Dickinsona w roli reżysera i scenarzysty. "Łobuz" to film świeży i dojrzale zrealizowany, choć sama fabuła wydaje się być znana od lat. Świetna rola Franka Dillane'a!