Hamnet

dosyć przeciętny, pełen manipulacji, nastawiony na efekt, sztucznie wywołujący smutek. to takie 'głębokie' kino dla krytyków. szkoda, że tak to wyszło.

Dużo szumu bez sensu

Mescal i Buckley starają się, ale scenariusz zmusza ich do udziału w tanim i przesadzonym wyciskaniu łez z widzów. Zhao próbuje stworzyć świat na wzór Malicka, ale do tego potrzeba czegoś więcej niż tylko ujęć drzew. Wieloznaczny Szekspir wrzucony w jednoznaczne intencje. Może nie mam serca, ponieważ sala płakała, ale dla mnie to jednak ogromne rozczarowanie. Zwycięzca Oscarów '26?

Najpiękniejsze kinowe katharsis i przypomnienie, dlaczego spędzam tyle czasu przed ekranem. Powiem tylko, że płakałam tak długo, że z mojego cynizmu pozostał jedynie słony posmak w kącikach ust. Chociaż emocjonalny ładunek w rękach Chloé traktowany jest jak materia wybuchowa, nie sądzę, by jego reaktywność była głównym celem reżyserki. Ba, z zacięciem humanistki działa wbrew ryzyku (bo wierzę, że wielu przed tę warstwą się wzbroni), spisując emocjonalny alfabet, który układa się w treść naszych żyć i język sztuki. Emocje tym samym znajdują się w strategicznym i wzniosłym położeniu: dzielą, łączą, przekraczają ramy czasu, życia, śmierci i sztuki.

"Płaczę rymami, więc nie zobaczysz moich łez". Film pokazuje, że każdy przeżywa żałobę na swój sposób, a mężczyźni – nawet jeśli nie chcą lub nie potrafią o tym mówić – także mają uczucia i cierpią.

Nie mam ochoty rozmawiać o tym filmie – to, co mi zrobił, zostawiam dla siebie, głęboko w sercu (szybko posklejanym na ślinę).

Film subtelnie, ale bez litości ukazuje pęknięcie między dwojgiem ludzi, którzy przeżywają tę samą stratę, lecz w zupełnie różny sposób. Żałoba nie zbliża ich do siebie; wręcz przeciwnie – odsłania granice empatii i komunikacji. Piękne zdjęcia.

Płakać czy nie płakać? To pytanie... a odpowiedź brzmi: tak. Chloe Zhao analizuje Święty Graal literatury anglosaskiej i odnajduje w nim głębsze dno, nawet jeśli wydaje się, że nie da się już nic dodać do tej historii. Widzowie o większej empatii nie mogą przyjść na seans bez chusteczek. Harmonia pięknych strojów, klimatycznych zdjęć, wspaniałej scenografii i zniewalającej muzyki tworzy wehikuł czasu, a celem podróży jest Anglia przełomu szesnastego i siedemnastego wieku. Kino kostiumowe nie jest moim ulubionym gatunkiem, ale ta produkcja zagrała na moich emocjonalnych strunach melodię, której długo nie zapomnę.

"Zapłakany Szekspir". Przepraszam, ale nie przyłączam się do emocji. Wpychanie cebuli pod nos to nie to samo co subtelne wywoływanie wzruszenia. Zhao przedstawia Szekspirów jak współczesnych influencerów; ona prowadzi kanał "Matka Ziemia", on "Unleash the Poet Within". Wszystko tu jest z "dziś", a nie z czasów Szekspira. Słyszałem szlochy na sali, ale jako ktoś, kto niejednokrotnie płakał na "Hamlecie", zachowuję dystans wobec tej pop-psychologii, na której oparty jest ten film. Co do techniki: tak, zdjęcia wspaniałe, aktorzy znakomici, praca na najwyższym poziomie. Obawiam się, że to wypracowanie na temat "Co Szekspir miał na myśli pisząc Hamleta" wygra Oscara "Grzesznikom"... (P.S. Naprawdę wybitnym filmem o żalu rodziców pozostaje dla mnie "Manchester by the Sea" – porównajcie scenę Affleck/Williams z tamtego filmu z "Hamnetem"; ten kontrast podsumowuje mój problem z filmem Zhao.)

Camerimage2025. Niestety, kolejny film Zhao, który nie spełnia oczekiwań. Płacz widzu, płacz przy smutnych dźwiękach Maxa Richtera. Ale Buckley i zdjęcia Łukasza Żala są znakomite.

Ostatni raz tak się wzruszyłam na Szekspirze podczas studiów, i wcale nie było to z powodu emocji.