Father Mother Sister Brother

Ocena 6.5. Nie jest to nic specjalnego, ale też nie jest złe. Jest lepszy, bardziej istotny i zdecydowanie bardziej autentyczny, niż się go przedstawia. Zawiera wiele cennych spostrzeżeń dotyczących pustki rodzinnego życia, kontrastujących z prawdziwą relacją bliźniaków przeżywających żałobę. Momentami bywa bardzo niezręczny i smutny, ponieważ ludzie, którzy naprawdę się sobie oddają, mają trudności w komunikacji i wspólnym byciu.

Zaskoczył mnie w pozytywny sposób, nigdy wcześniej tak bardzo nie utożsamiałam się z filmem Jarmuscha. Daje możliwość do refleksji, chociaż sądzę, że działa najlepiej w odpowiednim nastroju.

Pierwsze dwie antologie pięknie wpasowują się w koncepcję relacji rodzinnych, które są obecne głównie podczas świąt. Trzecia część jest bardzo poruszająca.

Ewokując powolnym tempem i muzyką oscylującą między ambientem a indie rockiem, Jarmusch opowiada o ludziach w żałobie za samymi sobą. Trzy analogiczne spotkania z tymi samymi motywami i dialogami w różnych krajach, pokoleniach i okolicznościach. Świetne kino.

AFF: Drugie z rzędu autoupokorzenie weneckiego jury.

Jarmusch stworzył film w stylu CSI (wydział rodzinny) dla mnie. Trupami w szafie są bliscy, którzy nie pasują do życia bohaterów, najczęstsze przewinienia to unikanie, słabe kłamstwa i wiara w nie (lub – o zgrozo – ich ignorowanie), a największe z nich: miłość warunkowa, wybiórcza, oparta na zasadach współuzależnienia, romantyzowana tak mocno, że można w nią uwierzyć mimo drżenia kącików ust w uśmiechach, rozbieganych spojrzeń przy stole, nietrafionych prezentów, braku wspólnych tematów, a nawet chęci do ich poszukiwania. Najtrudniej zmierzyć się z redukcją tych, którzy odgrywają dużą rolę w życiu i/lub są wielkimi osobowościami do ledwie strawnej esencji. Nikt nie jest tylko siostrą, bratem, dzieckiem czy rodzicem.

Dwie bliźniacze nowele filmowe, które są niejako zakończone przez trzecią, końcową nowelę o bliźniakach. Konstrukcja stymulująca.

Film ukazuje, jak wygląda „przeterminowana” bliskość. Gdy ludzie wciąż się dla siebie liczą, ale nie potrafią się porozumieć, żyjąc w zupełnie odmiennych światach, a jedynie więzy krwi ich łączą. Najbardziej uderza „uprzejma obcość” - emocjonalna pustka w byciu razem. Dla mnie to bardziej dojrzała wersja „Kawy i papierosów”, w której Jarmusch ponownie bada sytuację, w której ludzie razem przy stole mówią rzeczy, które brzmią jak rozmowa, ale nią nie są. Tutaj jednak jest to znacznie bardziej bolesne, ponieważ chodzi o degradację rodzinnych więzi i lata tego, co „się nie wydarzyło”. To minimalistyczne kino, czasami gorzko-zabawne, melancholijne. Forma triptyku porównuje trzy warianty tego samego problemu. W każdej części pojawia się pytanie: czy można mówić prawdziwie, gdy całe życie uczyło się mówić „bezpiecznie”?

Szczerze mówiąc, lepiej obejrzeć to w domu, nie ma sensu specjalnie iść do kina.

Pamiętajcie o nawadnianiu się, dzieci.

Kiedyś to były kawa i papierosy, teraz mamy herbatę i ciasteczka. Jarmusch bardzo się zestarzał i to niestety widać – jego scenariusz to powtarzające się myśli i porady lekarza, by pił więcej wody.

Film przypomina cierpką herbatę, wypitą w jesienne popołudnie. Prosty, wyrazisty, ale oszczędny w formie; zamiast natłoku sztucznych słów i wyszukanych fraz, oferuje wolność egzystencjalną. Jarmusch potrafi uchwycić atmosferę opustoszałego domu wspomnień lepiej niż pełen kalkulacji Hamnet. 7-8

Niewykorzystany humor w tym filmie ujawnia się, gdy Adam Driver mówi "Jadę" zamiast "Jestem kierowcą".