Dźwięki miłości

Film podąża po dość znanych ścieżkach i dość mocno traci impet w drugiej połowie, ale trudno byłoby utrzymać tempo po tak znakomitej scenie jak poród. Doceniam sposób, w jaki pokazano problemy ojca - wynikające nie, jak to często bywa w tego typu historiach, z braku zaangażowania.

8+ Świat dźwięków i świat ciszy. Te dwa światy wzajemnie się uzupełniają, ale czujemy się bardziej komfortowo w tym, który znamy. Cieszy pierwsze słowo dziecka wypowiedziane na głos, ale także radość, gdy to słowo jest przedstawione wizualnie. Doskonała praca dźwiękowców, którzy pokazują stłumione dźwięki ciszy. Scena porodu oraz scena kłótni są emocjonujące i ukazane w nowatorski sposób w porównaniu do wielu podobnych ujęć. Główna aktorka świetnie oddała rolę postaci, dla której cisza jest sojusznikiem, a nie przeciwnikiem.

Film przedstawia osoby niesłyszące z interesującego, nowego punktu widzenia, unikając sentymentalizmu i poważnie podchodząc do złożonych, trudnych tematów. "Dźwięki miłości" opowiada historię o macierzyństwie, które jest wystawione na próbę przez niepełnosprawność, narastające napięcia w związku i trudne kompromisy - opiera się raczej na subtelnych spostrzeżeniach niż na kłótniach, nie oceniając postaci. Mimo to, film pozostaje pewnym rozczarowaniem, niektóre wątki aż proszą się o głębsze opracowanie, co widać w skrótowości, a końcowe rozwiązanie wydaje się zbyt proste.

Interesująca sprawa: oficjalny opis filmu starannie omija fakt, że główna postać jest osobą niesłyszącą, co jest kluczowym aspektem fabuły.

Dźwięk i cisza tutaj pełnią równorzędne role, a każda scena, która nie została w pełni wyjaśniona, boli bardziej niż przesadzone dialogi.

Studium miłości i wykluczenia - główna bohaterka to osoba niesłysząca, próbująca odnaleźć się po narodzinach dziecka. Wzruszające kino.

Piękny film, który pokazuje, że łatwiej jest kogoś kochać niż się z nim komunikować.

Realistyczne, autentyczne i prawdziwie filmowe.

Scena porodu tak fenomenalna, że nawet mężczyzna by urodził, patrząc na to. |5+

Uwielbiam hiszpańskie kino za jego powolne tempo, brak upiększeń otoczenia oraz postaci. Lubię obserwować to zwyczajne życie. Historia jest piękna, w codzienności, gdzie jest miłość, ale także wyzwania. Uważam, że mimo konkretnej fabuły, w której bohaterka zmaga się z głuchotą, konflikty i lęki są uniwersalne. Bohaterka czuła się odrzucona przez matkę, czuła się niewystarczająca i gorsza, co wpłynęło na jej relacje z dzieckiem i mężem. Film jest bardzo emocjonalny, a jednocześnie dość zwyczajny w kontekście tego, z czym każdy z nas się zmaga w relacjach, jeśli spojrzeć szerzej na konflikty. Pokazuje trudności, z jakimi borykają się osoby niesłyszące.