Donnie Darko

[Ponowne oglądanie] Nie wywołuje już tak silnych emocji jak kiedyś, ale zgrabnie bawi się narracją, wątkami apokaliptycznymi oraz nostalgią za latami 80. Wspaniale łamie zasady dotyczące historii o dorastaniu i szkolnych dramatach.

I dostrzegam w tym coś zabawnego, coś smutnego, że sny, w których umieram, są najlepsze, jakie kiedykolwiek miałem....

Co za film!! Fabuła wciąga od samego początku, do tego znakomita ścieżka dźwiękowa i fenomenalny Gyllenhaal. Mistrzowskie! 9,5

"Każde żywe stworzenie na Ziemi umiera w samotności". Niebanalne kino, które łamie konwencję, w którym nic nie dzieje się przypadkiem. Tematyka alienacji i podróż w stronę końca.

Wersja oryginalna.

Niezwykły klimat, dziwne zjawiska, intrygujące postacie oraz fabuła, która zmusza do refleksji. Lubię takie niejednoznaczne, ale także wciągające filmy.

Bardzo psychodeliczna atmosfera, wciągająca fabuła.

Czas mija, a ta paranoidalna opowieść w stylu Lyncha o zawirowaniach duszy i umysłu nastolatka wciąż działa. Preferuję wersję kinową od reżyserskiej, ale polecam zobaczenie obu. Rytm jest różny, lecz istota pozostaje ta sama. To film legenda, który wywalczył sobie miejsce w kinie z napisem „kultowe” na różnych nocnych pokazach, po tym jak zniknął z kin kilka miesięcy po atakach terrorystycznych 11/09. A przecież na głowy bohaterów spada silnik samolotu! Nie da się wymyślić mocniejszego symbolu tamtego roku. Po wielu latach film w końcu trafia do polskich kin i pasuje do współczesnego świata mocniej niż w czasie swojej premiery, gdy Ameryka jeszcze nie zdawała sobie sprawy, że czas ucieka. Teraz tyka całemu naszemu uniwersum. Czasu nie odwrócimy, ale możemy zobaczyć, co z nim robi Donnie Darko.

Na początku nie wyróżniał się niczym szczególnym, ale z każdą minutą było coraz lepiej. Film to już klasyk (jak najbardziej zasłużenie), a znakomite "Mad World" doskonale go podsumowuje.

Za pierwszym razem całkowicie mnie wciągnął i zafascynował. Atmosfera jest niesamowita, a fabularne rozwiązania są złożone i intrygujące. To jest moje kino.

Również najbardziej cenię te sny, w których umieram.

Drugi seans po 14 latach - film zaskakująco dobrze zniósł próbę czasu. Rozkosznie psychodeliczny w stylu Lyncha z mesjanistycznym przesłaniem.