Chronologia wody

Najlepsze podsumowanie "Wściekłości i wrzasku".

nie mam sily xd

16mm, trauma, lektor, sranie, teledyskowy montaż i 30-minutowy pomysł rozciągnięty do ponad dwóch godzin. Do tego brudna korekcja barwna pod Instagramowy hashtag #filmisnotdead, seks, krew i artystka w roli głównej… Bingo. Wyszła z tego za długa, grafomańska etiuda studencka, tyle że z wielkim budżetem.

Drapieżny debiut reżyserski Kristen Stewart na bazie bezkompromisowej prozy Lidii Yuknavitch. Mogło skończyć się nieznośnym bełkotem, ale Stewart zaskakująco dojrzale ogarnęła tę chronologię chaosu. To gniewny, feministyczny manifest, który w najmniej spodziewanym momencie serwuje prorodzinne ukojenie. Stylistycznie rozpięte między Larrym Clarkiem a Terrencem Malickiem, tyle że zamiast duchowych uniesień mamy tu cielesne wyziewy. Wielkie brawa dla Imogen Poots, ale to Jim Belushi jako Ken Kesey zafundował mi konkretny trip i lot nad wodnym gniazdem Yuknavitch.

Najpierw cię konkretnie przydusi, a potem bez litości wyrwie ci serducho.

Gdybym dostawała zeta za każdy udany debiut reżyserski aktora, to miałabym już całe dwa złote.

Dawaj Kristen, leć z tym!

Mega świeże, autorskie kino, które pokazuje, że Stewart ma naprawdę dobre oko, ale jednocześnie jest tu straszny maksymalizm i nierówne tempo. Przez to momentami człowiek czuje się jak na procy – raz dosłowność, zaraz potem jakaś głęboka symbolika, a neurotyczna jazda miesza się z czystą poezją.

Stewart pragnie, aby jej debiut był oryginalny, chce tego aż za bardzo i często popada w maniery. Ale wolę takie próby niż setki schematycznych filmów niezależnych z USA, o których zapomina się już w dniu premiery.

NH. Nadchodzi nowe w kinie. Nie wszystkie elementy zagrały jak trzeba, ale nie potrafię nie kochać tak bezkompromisowego debiutu. Poots zasługuje na wszystkie nagrody świata.