Wysokie i niskie tony

Przyjemny w tonie, ale przewidywalny do bólu. Emmanuel Courcol korzysta z tego samego schematu co w filmach o debiutantach - opowiada pozytywną historię o doświadczonym, szanowanym artyście, który angażuje się w małą, zamkniętą społeczność i pomaga jej tworzyć sztukę. Podoba mi się tu humor i prostota przesłania, ale przeszkadza mi schematyczność scenariusza i niepotrzebnie ckliwy, dramatyczny finał.

Słodko-gorzka, poruszająca opowieść, z przepiękną muzyką.

Stracić coś, czego nigdy się nie miał, to trudny dar.

Film zasługuje na to, aby był pokazywany polskim twórcom komedii wszystkich rodzajów, którzy z uporem chcą opowiadać o motywie: "wiejska" wieś kontra nowobogaccy z Warszawy jako klasyczny przykład, że można z wdziękiem i humorem ukazać różnice klasowe. Dodatkowo, końcowa scena wywołuje silne emocje. Lekki, lecz z głębokim przekazem.

Ten film bardzo mnie wzruszył… Najsilniej wybrzmiewa w nim kontrast między światem wielkich sal koncertowych a zwykłą orkiestrą dętą: w pierwszym liczy się perfekcja, dyscyplina i pełna kontrola, w drugim wspólnota, codzienny trud i granie „z serca”, nawet jeśli nie zawsze jest idealnie równo. Doskonale ukazuje różne środowiska, z których pochodzą bohaterowie. Muzyka staje się w nim językiem emocji, którym porozumiewają się bracia. Ścieżka dźwiękowa jest znakomita, a scena, gdy dyrygent pokazuje swoją rolę dla jakości dźwięku, wywołała u mnie ciarki na plecach.

Piękny, podnoszący na duchu, nie bojący się patosu, a jednocześnie zabawny i naturalny. Czyżby inspirowany Pride/Dumnymi i wściekłymi?

Śmialiśmy się, płakaliśmy, słuchaliśmy, czego chcieć więcej.

Po obejrzeniu filmu napisałem na grupie rodzinnej: "Na ten film można wydać ostatnie pieniądze". Obejrzeć i można umrzeć. Bardzo mi się podobał, naprawdę bardzo.

Dobre francuskie kino z wspaniałą muzyką.

Najbardziej wzruszające sceny BOMPOROROM w dziejach kina.

Od dawna nie identyfikowałem się tak mocno z postaciami na ekranie, mimo prostych rozwiązań, film daje świetne uczucie dobrej zabawy.

Od dawna żaden film nie poruszył mnie tak mocno i nie rozbawił w idealnym balansu.

Miły, lecz niezwykle przewidywalny.

Ożywiła ponownie wiarę we wspólnotę i francuskie kino.