Wolfgang (Extraordinari)

"Niezwykły chłopak" to taki oksymoron, a oksymorony są trochę bez sensu. Każdy artysta potrzebuje jakiejś muzy, a mówią, że cierpienie to najmocniejsza muza, bo najsilniejsze emocje. Ale żeby połączyć takiego niezwykłego geniusza z emocjami, potrzeba jakiegoś rozsądnego ratunku – i ta muzyka była dla niego jak taki otulający, idealny ojciec (czy Tata).

Po seansie nasuwa się pytanie, dla kogo ten film właściwie jest. Czy dla rodziców dzieci w spektrum, czy dla samych dzieci? Po rozmowie z jedenastoletnim synem wyszło, że to raczej dla dorosłych. Dziecko może mieć problem z zaakceptowaniem postaci. Mojego nastolatka główny bohater irytował. Syn nie łapał jego zachowań ani tego, jak traktuje ojca. Film pokazuje autyzm inaczej niż "Mała Amelia", gdzie młody widz był wprowadzany w świat bohaterki delikatnie, z pomocą metafor. W "Niezwykłym chłopaku" o autyzmie mówi się jak dorośli, zakładając, że widz już coś wie o tym zaburzeniu. Fabuła skupia się na ojcu, jego problemach i zmaganiach jako opiekuna, który musi się zmienić i inaczej spojrzeć na swoje dziecko.

Film "Wolfgang" to trochę taki zbiór oklepanych motywów, wszystko przewidywalne, a miejscami aż nudne na maksa. Ale mimo to, jakoś mnie ruszył. Pod tą prostą historią kryje się opowieść o samotności i relacji ojca z synem, którzy po latach dystansu próbują się dogadać. Ich więź pokazano bez wielkich słów, raczej w ciszy, niezręczności i takich małych gestach, co z czasem znaczyły więcej niż gadanie. Najlepsza była dla mnie muzyka – serio, budowała emocje dużo lepiej niż sam scenariusz i dodawała scenom głębi, której czasem brakowało w dialogach. Film spoko pokazuje też, że bycie wyjątkowym to czasem bardziej kłopot niż dar. Strasznie mnie wkurzała babcia, taka przesadzona i momentami jak z teatru. Ale mimo wszystko, "Wolfgang" ma dużo serca i kilka naprawdę fajnych, bardzo ludzkich momentów.

No serio, jak oni potrafią zrobić taki film z dzieciakiem w roli głównej, że aż wzrusza i pokazuje, że dziecko serio może dobrze grać? Czemu u nas dzieciaki tak sztucznie grają? A tu ta rola była mega trudna i wymagająca.

Nie kupił mnie. Fabuła miała być chwytająca, ale wyszła jakaś taka sztuczna i zbyt jednowymiarowo, stereotypowo pokazująca główną postać.

Niby banalny i pełen klisz, ale ten film opowiedziany jest nutą zrozumienia – siebie i innych. Nutą stawania się lepszym ojcem, nutą akceptowania porażek, nutą zamiany pesymizmu w optymizm. Niech żyje muzyka!

Wszędzie tylko zamienianie postaci na bardziej poprawne politycznie no jak ja ku#!@ tego nienawidzę bo nie o taki świat mój dziadek walczył!!!

Czuć, że ma swoje lata, ale klasa sama w sobie

oglądamy właśnie z dziewczyną