Powrót do Silent Hill

Nieudana próba odegrania melodii z drugiej części gry. Główne nuty są zgodne, ale diabeł tkwi w szczegółach: atmosferze, fabularnych niuansach, prowadzeniu historii oraz tym, co kryje się pod jej powierzchnią. Wszystko to zostało zniszczone, dołożono do tego kwadratowe dialogi i słabe aktorstwo, tandetne (okropne sceny retrospektywne), ogromne pokłady nudy oraz całkowity brak strachu. Świat w grze był przesycony mrokiem i zgnilizną, a ponura natura tej historii miała wpływ na odbiorcę. Film jest bladą kopią, która tylko przemyka po powierzchni, nieudolnie łącząc ze sobą momenty z gry, gubiąc wszystko, co sprawiało, że oryginał wchodził pod skórę i zostawał w pamięci.

Nie miałem żadnych oczekiwań, a mimo to się zawiodłem XD

Ten film to oszustwo i obraza dla serii!!! SILENT HILL REVELATIONS (2012) to przy tym dobry film, a SILENT HILL (2006) to niemal doskonałe arcydzieło. Największym absurdem jest to, że to dzieło stworzył ten sam reżyser co pierwszą adaptację, który najwyraźniej zapomniał, jak wygląda ten świat (świetnie ukazany w filmie z 2006). Akira Yamaoka powinien się dobrze zastanowić, bo zamiast korzystać ze swojego dorobku (soundtracku z drugiej gry), wyprodukował jakieś generyczne utwory, które wykorzystują oryginalne kompozycje, a i tak wyszło to w sposób tak nieudolny, że szkoda na to jakichkolwiek emocji. Nie wydawajcie pieniędzy na ten film. WON do piekła z tym kiepskim produktem!

Nie jest aż tak zły, jak wiele wcześniejszych recenzji sugeruje. Jako adaptacja drugiej części gry (którą uwielbiam) wypada całkiem dobrze, a wiadomo, że przy takim czasie trwania reżyser musiał zredukować sporo wątków - szkoda, że nie ukazano traum i ciężarów Angeli czy Eddiego, skoro te postacie się pojawiają. Mocnym punktem jest naprawdę dobrze oddany klimat i ponury nastrój miasteczka. Warto także wspomnieć, że scena przed epilogiem oraz niektóre ujęcia i wizualna wierność lokalizacjom względem gry prezentują się całkiem nieźle. Niestety, ma to też swoje wady, ponieważ film niewiele wnosi od siebie i staje się dość odtwórczy. Niestety, ocena spada przez trzy główne elementy - nadmiar i kiepskie CGI, przesadzone hordy potworów oraz dodatki reżysera, które w porównaniu do gry są w najlepszym przypadku zbędne, a w najgorszym słabe (nie wchodząc w szczegóły, ale po co wątek *dziwnych* znajomych Mary?).

Jednolita estetyka sprawia, że z każdą nową sekwencją film Gansa staje się coraz bardziej bezosobowy.

Konami powinno złożyć pozew przeciwko twórcom tego filmu, ponieważ szkodzą oni Silent Hill 2 Remake oraz całej serii.

O, to było naprawdę złe!!! Przeciętna psychologia traumy z nieprzekonywującymi efektami specjalnymi. Groza, która nudzi. A wszystko z brakiem subtelności. To bardzo zły film, który powstał dzięki przekonaniu, że fani gry łykną cokolwiek, byle były odpowiednie potwory. Tego w zasadzie nie da się oglądać nawet ironicznie... Tak złe.

Okropny, chaotyczny scenariusz i strasznie kiepskie CGI potwory. Nie do oglądania.

Strasznie mnie frustruje, jak może powstać taki nieoglądalny film w 2026 roku, mając za podstawę fabularnego samograja. Tytuł, który powinien wyróżniać się symboliką i subtelnościami, już na początku traktuje widza jak idiotę. Miesza wątki, przerabia je bez sensownego związku przyczynowo-skutkowego. Przesłanie ginie w głupotach i uproszczeniach. Efekty specjalne są na poziomie wczesnych lat 2000. Niestety, nikt nie potrafił powiedzieć dość - zmarnowany materiał i potencjał.

Podobna sytuacja jak z FNAFem - dajmy fanserwis, a reszta jakoś się ułoży. Tylko, że nie wychodzi. Najbardziej podobał mi się wątek romantyczny jak z Zmierzchu, nawet ujęcia na trawie przypominały :D Generalnie prawie zasnąłem. Świetne kino!

Jako fan pierwszej części uwierzyłem, że Gans może uratować filmowe "Silent Hill". Najpierw próbowałem wmówić sobie, że nie jest źle, potem, że nie aż tak źle, ale w połowie seansu straciłem nadzieję. Film kończy się pętlą, w której główny bohater dostaje szansę na naprawienie wszystkiego. Szkoda, że publiczność nie miała podobnej szansy, by wyjść z kina przed rozpoczęciem seansu...

Dzięki takim filmom czuję się wstydliwie, przyznając się do bycia fanem tych gier.

Człowiek wiedział, ale... wiadomo co :D Silent Hill z 2006 roku wciąż jest najlepszą adaptacją gry, choć tak naprawdę poza tytułem, mgłą i Piramidoidem ma z nią niewiele wspólnego. Nawet druga część, która była kiepska, wygląda lepiej. Powrót do Silent Hill pozbawiony jest klimatu. Nie ma tu psychologicznego horroru i gęstej atmosfery, które są charakterystyczne dla serii, zwłaszcza w drugiej części. Film tylko odhacza kolejne sceny z gry, nie angażując widza. Coś jak serial The Last of Us. Docenią to tylko zagorzali fani. Bardzo słaba gra aktorska, momentami zbyt teatralna, fatalny montaż, kiepskie zdjęcia mimo interesujących lokacji, obrzydliwy color grading i słabe CGI. Tylko Hannah Emily Anderson zasługuje na uznanie za kilka ról, ale to też nie jest szczególnie dobry występ. Reszta obsady po prostu zaliczyła kolejny dzień na planie.

Pierwsze przejście SH2 psychicznie wyczerpuje (gra to arcydzieło, remake z 2025 również). Film także wyczerpuje psychicznie, gdy znów musiałem oglądać, jak ktoś bez szacunku podchodzi do gry. To, że film jest nieco lepszy od okropnego "SH: Apokalipsa" niewiele zmienia. Ciekawe, czy Z. Creggerowi pójdzie lepiej z Resident Evil. Komora maszyny losującej jest pusta, blokada znika i... pewnie znów rozczarowanie.