Pasażer 2026

Oglądając, cały czas zastanawiałam się, co będzie dalej. Według mnie film jest wart obejrzenia, wcale nie taki nudny, jak niektórzy mówili ☺️ Ogólnie to nie jest film dla wrażliwych na widok krwi, bo jest jej tam naprawdę dużo!!

Ciekawy przypadek horroru, który jest pełen klisz i próbuje szantażować emocjonalnie, ale mimo wszystko ogląda się go całkiem przyjemnie. Strachy to głównie jumpscare'y, które są dość przewidywalne – przestraszą nowicjusza, ale kogoś, kto widział już trochę horrorów, raczej znudzą. Ale technicznie film jest zrobiony super. Są świetne ujęcia z perspektywy kamery w aucie, jedna mega scena ze światłem i kilka naprawdę niepokojących momentów. Taki prosty filmik do straszenia, który może dać trochę frajdy.

Pomysł na film był spoko, ale szybko zrobił się z tego zwykły horror o demonach. Reżyser chyba nie wiedział, co zrobić z tym autem jako miejscem akcji, kręcił tylko kamerą wokół ludzi i używał prostych straszaków. Scenariusz też słaby, taki generyczny dramat na pierwszym planie i nudne te wątki religijne.

Poprzednie filmy tego reżysera były średnie, ale ten Passenger jest całkiem spoko. Nawet kilka razy podskoczyłem ze strachu. Uwielbiam jeździć po USA i ten film sprawił, że jeszcze bardziej chcę tam jechać. Święty Krzysztof niech mnie chroni!

Nuuuuuda, serio, nuda. Nic nie zapowiadało dobrego filmu i faktycznie taki był. Zrobiony jak z podręcznika dla młodych reżyserów, przez co scenariusz jest słaby, napięcia i strachu brak, a jumpscare'y są oczywiste. Główny zły to takie typowe straszydło, które widziało się już milion razy. Ten tutaj niczym się nie wyróżnia, a o byciu strasznym to już w ogóle zapomniał. Aktorzy grają tak sobie, a technicznie jest tylko ok.

Jumpscare, nudy, jumpscare, poduszka powietrzna (a nie, to też jumpscare), nudy, nudy - i tak przez 90 minut, które wydają się trwać wieczność. Trzy razy nie, do następnego etapu nie przechodzisz.

Film Øvredala to nie jest jakaś tam głęboka historia o traumie. To taki prosty straszak, bez udawania czegoś więcej. I to podejście widać nawet na końcu, w walce z tym Pasażerem. Wszystko jest takie dosłowne, bez zbędnych metafor.

Ten pasażer na gapę, taki trochę demoniczny i trollujący, jakoś tak średnio straszy. Ale film jakoś tak lepiej wychodzi jako promocja rodziny.

Film jest autentyczny w tym, że nie udaje czegoś więcej niż dobrego straszaka. I to jest OK - w czasach, gdy często tworzy się skomplikowane psychologicznie dzieła, potrzebujemy też takich reżyserów jak Andre Øvredal, którzy przypomną, że jest jednym z lepszych rzemieślników horroru. Dzięki jego pracy 94 minuty w kinie nie są zmarnowane. To solidny horror, który sprytnie i pomysłowo straszy, dobrze buduje napięcie, często używając prostych środków. Chociaż "demon drogi", będący przeciwieństwem św. Krzysztofa, może brzmieć absurdalnie na papierze, Øvredal i ekipa nadają temu konceptowi solidną formę. Stopniowo odkrywają jego tożsamość, nie podają wszystkiego od razu, a nawet tworzą niezły świat. Główni bohaterowie są tak skonstruowani, że widz naprawdę chce, żeby przeżyli. To zasługa zarówno twórców, jak i obsady - Scipio i Llobell mają świetną chemię.

Typowy horror z jumpscare'ami, taki "nie ma błędów, są tylko szczęśliwe wypadki".