Martwe zło: Ogień

Za dużo standardowego horroru, za mało "Martwego zła".

Nieustająca rewia przemocy i chorej wyobraźni.

Brutalna i krwawa powtórka z rozrywki. Fabuły za dużo nie ma, nowych motywów garść. Reżyser skupia się przede wszystkim na sprawnej rzezi. I tu wypada bardzo dobrze. Gardła są podrzynane, głowy roztrzaskiwane, korpusy przecinane, głowy dekapitowane. Jeśli lubicie serię, będziecie się dobrze bawić. Jeśli nie, no cóż, to 110 minut czystej jatki.

Smutna historia o tym, jak rodzina rozpada się pod ciężarem własnej patologii i całą winę zrzuca na "obcą", która odebrała rodzicom synka... A poza tym krwawa łaźnia przekraczająca kolejne granice w serii, która nigdy do subtelnych nie należała.

Minimum fabuły, maksimum jatki - rozrywkowo jak najbardziej daje radę.

Z jednej strony film jest obrzydliwy, makabryczny i ma kilka naprawdę świetnych momentów i ujęć. Z drugiej jednak, gdyby nie nawiązania do historii Evil Dead, mógłby to być kolejny horror, w którym randomowa rodzinka walczy ze złem. Podobała mi się stylistyka i brutalność. Film wygląda bardzo dobrze, a efekty specjalne i gore robią robotę (pomijając średnie CGI w finale). Rozczarowało mnie jednak, że tak mało było Evil Dead w Evil Dead. Były też momenty, gdzie myślałem "ale że jak?", "i co teraz?". Klasyczne, coś się wydarzyło, ale w następnym ujęciu świat o tym zapomina. Mimo to 120 minut napakowane gęstym klimatem, makabrą i obrzydlistwem, mija szybko. Słowa uznania za udźwiękowienie i ścieżkę dźwiękową. Nie pamiętam, kiedy ostatnio oglądałem horror, w którym zamiast muzyki było słychać wycie potępionych. Świetny ukłon w stronę filmów z lat '70.

Piłkarze Paragwaju w meczu z Francją be like... Jedyny chory tu to metraż.

Ogień zamienia rodzinę w demony, które chcą zabijać ocalałych. Brutalność i body horror wylewa się z ekranu. Idziemy w ekstremę, zostawiając komedię z lat 80. i 90., ale nadal czuć vibe "Martwego zła" w małych scenkach humorystycznych. Scena posiłku przy stole trzyma w napięciu. Wizualnie jest przemyślany, a niska saturacja dodaje depresyjnego klimatu. III akt powinien spłonąć w piekle, bo do tego momentu bawiłem się świetnie i chciałem dać mocną 7.

Trochę szanuję głębię i metaforyczność tego odcinka. Gore też jest, i to czasem kreatywne… ale ta seria strasznie męczy. Po odcięciu przerysowanej komedii, jak Evil Dead jako marka stało się jasne. Teraz jak wpada w rytm minimalizacji fabuły i powtarzania tego rodzinnego sztafażu, a stawką jest kolejny sztylet, których już trochę w tej serii było. To mam takie „meh”. Nazwać to „mumia 2” i nic się nie zmieni.

No sorry, ale nie. Daję taką naciąganą czwórkę.

Dobry "Dom dobry" – film o przemocy domowej, tych, którzy wiedzieli, ale nic nie robili, wzorcach męskości i odzyskiwaniu wolności.