Obsesja 2026

Nie spodziewałem się, że tak mnie wciągnie, ale ostatnie 30 minut, zwłaszcza końcówka, po prostu wgniata w fotel. Może nie zadziała na każdego, ale dla niektórych to może być naprawdę emocjonalna podróż przez świat intymnych relacji. Solidna historia, tylko pod płaszczykiem horroru.

No masakra...

Ten film to kandydat na najlepszy horror roku. Inde Navarrette od razu wskakuje do panteonu najlepszych ról kobiecych w horrorach. Kosmos, jaki debiut! Curry Barker tak panuje nad emocjami widzów, że czułem, jak mi się wnętrzności przewracają. Nie pamiętam, kiedy ostatnio tak długo siedziałem w napięciu na filmie. Działa nie przez tanie jumpscare'y, tylko na solidnych podstawach: gra aktorska, historia, pomysły na realizację, dźwięk i montaż. Nie jakieś dzisiejsze sztuczki, tylko dobrze poprowadzona historia i eskalacja. Może nawet zasługuje na wyższą ocenę. Ale ostrzegam, to nie jest lekki seans.

W końcu jakiś straszny horror!

Też kocham moją dziewczynę tak samo.

Nareszcie horror, który zamiast tanich sztuczek, skupia się na fajnie opowiedzianej, prostej historii. Bohaterowie są świetni, koszmar pokazany genialnie, a zdjęcia super. Krótko mówiąc: perełka!

Spoko film (8/10), trochę pokręcony, ale pasuje do niego "uważaj, czego sobie życzysz". Ja bym sobie życzył Oscara za scenariusz, bo wciąga od początku do końca, aż chce się więcej po seansie. Są nawet jump scare'y, jeden mnie w sumie zaskoczył. Klimatu jest sporo, a krzyki Nikki tylko go podkręcają. Główny minus to przewidywalność, momentami przypomina film świąteczny. Pokazuje, że nawet z małą obsadą (5 osób, nie licząc jednego zapychacza) można zrobić coś dobrego, a aktorzy dali radę, zwłaszcza ta od Nikki. W moim top 5 horrorów 2025. Ogólnie mega pozytywne zaskoczenie, bo spodziewałem się czegoś średniego.

Niesamowita jazda przez zaburzenia psychiczne i toksyczne relacje, która jednocześnie bawi, straszy i sprawia, że robi się coraz bardziej niekomfortowo. Kto miał do czynienia z dysfunkcyjnym związkiem, ten poczuje się tu jak w domu (w koszmarach). Navarette i Johnston dają czadu, a Blumhouse wraca do formy po kilku słabszych produkcjach.