Ojczyzna

Ma swój klimat, ale tak serio to niczego nie wnosi.

Fajny, momentami lekko śmieszny i z takim twistem film, który pokazuje, że łatwiej być autorytetem dla całego kraju niż dla własnego dzieciaka.

Zdjęcia są estetyczne, ale strasznie odtwórcze. Hüller jest dobra, a cała ta gadka o odpowiedzialności artysty ciągnie się w nieskończoność. Mógłby być z tego fajny 10-minutowy filmik, a wyszedł przydługi, napuszony nudziarz bez rozwoju postaci i ciekawych wniosków. Czułem każdą minutę tego filmu jako zmarnowany czas.

Kino twórcy, który jest zapatrzony w siebie, bardziej skupia się na estetyce i wielkich tematach niż na historii i bohaterach. Nie proponuje nic nowego, stawia na sprawdzone rozwiązania. Nie ma nic do powiedzenia o polityce, kulturze czy roli artysty. Zderzenie Manna z powojennymi Niemcami jest nudne, bo najważniejsze w jego życiu były lata 20., 30. i wojna, a Pawlikowski wybrał mniej ciekawy okres. Relacja rodzinna ma swoje momenty, ale Mannowie są tu tylko szkicem, zbieraniną banałów. Do tego nudnym i wypranym z emocji. Ostatnia scena jest tragiczna. Szkoda.

Wracamy do domu. Ale dokąd właściwie? Pawlikowski znowu imponuje swoją reżyserską świadomością. Piękna klamra, trochę jak odwrócona zasada Wodeckiego - zakończyć "Bachem".

Jak "Hamnet", tylko że Pawlikowski.

wrócił kozak

Tomasz Mann by płakał. Fajne kadry, ale niewiele pod nimi poza banałami o odpowiedzialności artysty, cenie neutralności i ciężarze bycia autorytetem. Dziwne, że takie bezpieczne, szkicowe, koturnowe kino, które nie ryzykuje, jest tak wychwalane.

Szacunek jest, ale miłości nie ma. To najchłodniejszy film z tej czarno-białej trylogii Pawlikowskiego i najbardziej uświadomił mi, że tęsknię za jego stylem z "Lata miłości". Historia Manna jest ważna, szkoda tylko, że tak mało dzieje się tu w relacji ojciec-syn, jeśli chodzi o rywalizację artystów czy wizje sztuki.