Najbogatsza kobieta świata

Z fajnej historii zrobiła się nudna telenowela, a do tego z tekstami jak z Paulo Coelho. Szkoda Izy, serio.

Film oparty na jednej z największych francuskich afer ostatnich lat, czyli historii dziedziczki L'Oréal. Pokazuje kobietę, która ma wszystko – kasę, wpływy, władzę. Ale widać, że za tym wszystkim kryje się samotność i relacje zbudowane na interesach, a nie na prawdziwej więzi. Największa moc filmu to oczywiście Isabelle Huppert. Swoją postać buduje subtelnymi gestami, spojrzeniami, napięciem – jest jednocześnie zimna, pewna siebie, a czasem też krucha i zagubiona. To nie jest kino akcji ani sądowy dramat. Raczej spokojna opowieść o pieniądzach, władzy i manipulacji – o świecie, gdzie wszystko można kupić, oprócz zaufania. Mieć można wrażenie, że prawdziwa historia była jeszcze bardziej dramatyczna niż w filmie. Ale jedno jest pewne: dla Isabelle Huppert warto to zobaczyć.

Nawet wielka gwiazda z Hollywood blednie przy Lafittcie, który jest dużo bardziej przekonujący – taki wyrazisty i krzykliwy, ale za to autentyczny w tym, jak pokazuje emocje. Niby na papierze to nierówny pojedynek aktorski, ale wyszedł z niego zaskakujący zwycięzca.

Taki sobie, ale mocny średniak.

Odpuściłem po 40 minutach, ale przynajmniej zobaczyłem Izabelę wąchającą poppersa.

Film jest poprawny i taki zwykły, ale to wcale nie są wady. Postaci są wyraziste, zagrane porządnie. Scenariusz też ok. Wnętrza i scenografia super pasują. Muzyka też na plus.

No tych scen z Izabelą wciągającą poppersa to się totalnie nie spodziewałem.

Historia głównej akcjonariuszki firmy L'Oreal, córki jej założyciela, ukryta pod zmienionymi nazwiskami, przedstawiona w sposób dość konwencjonalny, niemal telewizyjny, bez filmowego polotu czy oryginalności. Jednak Isabelle Huppert w roli tytułowej wypadła znakomicie: można się rozproszyć, obserwując jej rozbuchane, skrywane neurotyczne uśmiechy. Oglądajcie i podziwiajcie.

Liliane Bettencourt, spadkobierczyni fortuny L'Oréal i osoba pełna manipulacji. Film przypomniał mi słowo 'łajdak'. /Seans bez uprzedzeń/

Chciwość pieniędzy w wykonaniu francuskiej wyższej klasy społecznej. Film opiera się na aktorstwie, a postacie są wyraziste i fascynujące. Dobrze ukazane są międzyosobiste napięcia i relacje.

Pierwsza część filmu zasługuje na 8, reszta na 3/4. Gdyby zamiast Huppert i Lafitte'a zagrali Bożena Dykiel i Karolak, to nie tylko Cannes, ale nawet Gdynia - Cannes 2025.

Oglądane w Cannes, chociaż było trochę drzemki.

41. WFF

To pokazuje, jak arogancja i wulgarność zyskują na sile. Roszczeniowość bez ograniczeń, co jest bardzo aktualne w kontekście tego, co obecnie dzieje się na świecie.