Miłość, która zostaje

Palmason świetnie opowiada, film wręcz płynie, czasem zwalniając jakby na drzemkę, a potem nagle budząc się w szumie wiatru i morza. Dawno nie widziałem tak dobrych metafor. Rodzina to fajne spędzanie czasu, ale i codzienne ciosy, po których nagle jesteś w kałuży krwi – bo za długo się budziłeś, bo rany ukryte pod zbroją. Tekst o rdzy to nie tylko komentarz do sztuki, ale też o tym, jak rodzice radzą sobie z tym, co nieprzewidywalne, żeby utrzymać swój mały świat w ryzach. Super też te dziwne, ale bliskie sytuacje. Humor jest świetny, zwłaszcza ten niby sakralny wgląd pod spódnicę małżonki, jakby Malick przejął stery na chwilę xD

Idealny anty-melodramat. Zamiast wielkich emocji dostajemy masę drobiazgów, które tworzą portret miłości już po tym, jak minęła.

Takie luźne przemyślenia o życiu, niby proste, ale z lekkim absurdem. Jak to z impresjami bywa – jedne są spoko, inne nudne.

Mój ulubiony film Nowych Horyzontów 2025. Piękne kino o zwykłym-niezwykłym życiu. Pełno w nim humoru, czułości, surowych islandzkich pejzaży i odrobiny realizmu magicznego. To prawdziwa uczta zarówno wizualna, jak i emocjonalna.

NH25#1

Mam ochotę przeprowadzić się na Islandię - hodować kury i zbierać owoce leśne.

Ocena 7.5. Palmason wprowadza do swojego filmowego świata więcej humoru niż zazwyczaj, co sprawia, że jest to przyjemne doświadczenie.

Film porusza kwestię kryzysu męskości tak głębokiego, że pozostawia bez żadnej nadziei.

Palmason powtarza swoje ulubione motywy i kadry, ale w sposób, który wydaje się nieco mniej chłodny i formalistyczny, momentami wręcz lekko sentymentalny. Reżyseria na wysokim poziomie.

[Dwa Brzegi] Nic nie jest tutaj wyrażone bezpośrednio, a jednak wszystko jest obecne: frustracja, tęsknota, czułość, złość i miłość, której nie da się zignorować. To, co najbardziej porusza w tym filmie, to niemożność wyrażenia bólu wprost. Sceny przemocy są bardzo symboliczne (scena z kogutem i strzelanie z łuku), ale ich emocjonalna siła jest mocniejsza niż wszystkie dramatyczne konfrontacje w tradycyjnych filmach o rozstaniach. To także obraz nieprzeżytej żałoby po rozpadzie związku i rodziny. Kukła – jak martwe małżeństwo – może być przebita, ale okazuje się, że żyje i oddycha. Bo uczucia nie umierają w momencie rozstania.