Good boy

Przedstawiona historia wywołuje silne emocje, porusza psychicznie, emocjonalnie i fizycznie (zwłaszcza na początku). To mała dystopijna rzeczywistość, do której z czasem się przyzwyczajamy i uzależniamy od (toksycznej) miłości. Opowieść o potrzebie posiadania rodziny, kogoś, kto się tobą zatroszczy i zainteresuje. Stephen Graham już grał w serialu „Dojrzewanie”, a tutaj można powiedzieć, że wystąpił w filmie „Wychowanie”. Aktorstwo na najwyższym poziomie.

Najbardziej niezwykły przypadek syndromu sztokholmskiego czy też przykład skutecznej resocjalizacji przez specyficzną terapię szokową? Wiadomo, dokąd to wszystko zmierza, ale mimo to film potrafi utrzymać w napięciu. Dodatkowo nietuzinkowy humor i świetna rola Boona.

Zwiastun może zniechęcać, ale sam obrazek jest naprawdę dobry. Wybitna gra aktorska, nietuzinkowa fabuła, do końca nie wiadomo, co się wydarzy. Polski akcent i jeden punkt za ocenę :)

Film, po którym aż chce się dyskutować – Komasa zachęca do bardzo interesujących rozmów na temat wychowania i resocjalizacji.

Rewelacyjny

Intrygujący pomysł, główny aktor jest niesamowity, choć pod koniec pojawiły się dziwne sceny z kiepskim CGI, więc ocena 7 byłaby bardziej odpowiednia.

I tak naprawdę nie wiadomo, czy współczuć ofierze, czy raczej oprawcom.

Przewrotny film ukazujący korzyści płynące z wychowania opartego na stresie.

Komasa to jednak klasa! I nawet udało mi się to rymować :) Anson Boon – rodzi się nowa gwiazda.

Tytuł to prowokacja. „Dobry” oznacza tu przede wszystkim posłuszny, nieodstający od norm. Taki, który rozumie zasady i nie zadaje zbędnych pytań. Komasa konsekwentnie pokazuje, że kategoria dobra jest funkcjonalna, nie moralna. Dobry chłopak to ten, który działa bez oporu. To opowieść o tym, jak systemy, zarówno rodzinne, jak i korporacyjne, mogą produkować podporządkowanych ludzi, nie musząc być brutalne. Wystarczy, że nauczą ich, iż miłość i bezpieczeństwo są warunkowe.