Pomoc domowa

To ten typ kina, które próbuje wmówić widzowi, że będzie kolejną, prostą historyjką o mroku czającym się za murami perfekcji - a potem serią precyzyjnych zwrotów akcji odbiera mu wszystkie argumenty. Niezręczna, nieoczywista i potwornie satysfakcjonująca mieszanka napiętego thrillera i pokręconej rozrywki. Zero nudy, sto procent ciekawości, co się zaraz wydarzy. Perełka!

Bardzo wiernie przenosi na ekran książkę Freidy McFadden, więc nic dziwnego, że powiela większość jej błędów. "Pomoc domowa" nie sprawdza się ani jako thriller, bo jest sztampowy w budowaniu napięcia, ani dramat, bo podchodzi do tematu przemocy w kiczowaty sposób, ani nawet romans, bo wszystkie sceny miłosne przypominają reklamy bielizny. Sięgając po tak głupkowatą, naiwną historię, aż prosiło się o jakieś samoświadome podejście, a tymczasem Paul Feig, poza kilkoma komediowymi momentami, traktuje swój film bardzo poważnie i wydaje się, że tylko Amanda Seyfried podeszła do swojej roli z przymrużeniem oka.

Oglądanie takich filmów to prawdziwy przywilej. Ostatnio tak świetnie bawiłem się w kinie na "Babygirl".

Jakie to przewrotne kino! Najpierw usypia Twoją czujność, bawiąc się konwencją kiepskiego thrillera. Oglądasz go, śmiejąc się z przerysowanych, celowo kiczowatych scen jak z produkcji Hallmarku. A gdy myślisz, że tak już będzie do końca, dostajesz niespodziankę. Reszta musi pozostać tajemnicą, żeby nie psuć innym seansu. Po prostu zobaczcie ten pozornie lekki film na poważny temat.

Żadna trzeźwo myśląca żona nie zatrudni sprzątaczki, która wygląda jak Sydney Sweeney, blisko swojego męża. Tęskniłem za domowymi thrillerami, które miały swoje najlepsze czasy w Hollywood w latach dziewięćdziesiątych, a potem powoli zniknęły. Paul Feig stworzył w końcu dobry film, reprezentujący kino gatunkowe, które flirtuje z intencjonalną "śmieciowością". Na pierwszy rzut oka, produkcja z kategorii "ładni ludzie w ładnych miejscach", ale z biegiem wydarzeń odkrywa ich mroczne wnętrza. Elementy erotyzmu są przesadzone, czarny humor łagodzi napięcie w trudnych momentach, a zwroty akcji ustawiają się w kolejce, aby zwiększać suspens (nawet jeśli nie do końca zaskakują). Film, podobnie jak powieść, którą adaptuje, to pulpową rozrywkę, z myślą, dla mam pijących za dużo wina. Inne grupy demograficzne w widowni również mogą się przy nim dobrze bawić, o ile nie będą go traktować zbyt serio, bo wszystko jest pół żartem, pół serio.

Feig doskonale odnajduje się w pulpowej fikcji, tworząc film, który jest jednocześnie zabawny i mroczny, spełniający oczekiwania widzów, a zarazem potrafiący zaskakiwać.

Kejs -> "Film tak zły, że aż genialny". Logiki tu nie ma wcale, zęby bolą od cringe'u, ale też brzuch od śmiechu, co traktuję jako plus. Cała sala weszła w tryb guilty pleasure i mieliśmy wspólne wyśmiewanie. To był niesamowity seans, w życiu nie podpiszę się pod rekomendacją, ale na zawsze pozostanie w mojej pamięci. Hallmark z obsadą na wysokim poziomie.

Obiecująca młoda kobieta w dobrym domu.

Ten niskobudżetowy harlequin/udający Fincher z przewidywalnym zwrotem akcji potrzebuje tyle poprawek, że najprościej byłoby go zniszczyć, zapomnieć i nagrać od nowa.

Całkowite nieporozumienie, wujek Ryszard pisał scenariusz na szybko. Abstrakcyjne, nielogiczne i bardzo kiczowate.

Całkowita głupota, ale bawiłem się jak dziecko. Warto wspomnieć o Michele Morrone, który pojawia się na ganku niczym Buka z „Muminków”.

Jeden z trudniejszych seansów w kinie, bez potrzeby wychodzenia z sali.

Może seans bazuje na wielu znanych motywach, ale sztuką jest zrealizować to tak, by widz był zaskakiwany do samego końca, co sprawia, że można bawić się jego oczekiwaniami. Świetne główne role.