Panna młoda!

Film totalnie chaotyczny, sporo scen bez sensu. Niektóre wątki kompletnie zbędne, mało wiarygodne albo potraktowane po macoszemu. Ten feministyczny wątek w ogóle tu nie pasuje. Ale chemia między głównymi aktorami jest super! Sceny tańca, chociaż krótkie, ratują całość. Szkoda, bo po zwiastunie liczyłem na coś lepszego.

Koniecznie trzeba oczy przepłukać po tym filmie.

Naciągane 3/10. Nie wiem, o co chodziło Maggie Gyllenhaal, ale efekt jest odwrotny do zamierzonego. Postacie w "Pannie Młodej" jakoś tam łączą się z tym filmem, ale też dzielą: łączy je potworność, a dzieli to, że one same się nie rozpadają, a film robi to po 10 minutach. Okropny pseudofeministyczny manifest, który obraża inteligencję widza i tak krzyczy swoim przesłaniem od początku, że zapomina o scenariuszu. Myślałem, że "Joker" był nie subtelny, ale "Panna Młoda" to przy nim arcydzieło subtelności. Do tego film tonie w przesadzie, jest chaotyczny, ma za dużo pomysłów, żeby starczyło im czasu. Każdy aktor gra co innego, a całość jest bez polotu, ratują ją tylko zdjęcia, żeby nie uciec z kina.

Trochę za dużo się dzieje, ale mnie bawi.

Jessie Buckley jest świetna!

Powolna i skrótowa narracja z płaską, feministyczną agitką, która nie biegnie, nie kroczy, tylko się toczy. Serio, Jessie i Christian to jedyne powody, dla których warto ten film obejrzeć.

Ma kilka ciekawych pomysłów, które mógłby rozwijać, zamiast tego wybiera najnudniejszą ścieżkę, łopatologicznie wciskając banalne morały w usta bohaterek, cofając dyskurs hollywoodzki wokół feminizmu o lata i spłycając obraz Mary Shelley jako autorki. "Panna młoda!" to postmodernistyczna zabawa tropami z chaotyczną narracją, w której gubi się zarówno reżyserka, jak i Jessie Buckley próbująca uczynić swoją kreację najbardziej szaloną, co kończy się chyba najgorszą rolą w jej karierze. W tym wszystkim niektóre inspiracje i nietuzinkowa interpretacja potwora Frankensteina w wykonaniu Christiana Bale’a mi się podobały, ale film nie podąża tymi ścieżkami, zamiast tego stale przekazuje wnioski o pozycji kobiet, które przez swoją powierzchowność i formę wywołują co najwyżej zażenowanie.

Szaleńcza jazda

Nieco przypominający "Bonnie i Clyde", ale można też dostrzec nawiązanie do podtytułu "Folie à deux" z "Jokera". Wykrzyknik sugeruje wielkie wydarzenia, lecz forma wskazuje, że Gyllenhaal stawia na rozrywkę. Film zbudowany z wielu pomysłów i odniesień, które ledwo się trzymają, udaje się w nim tchnąć odrobinę życia tylko na chwilę.

Film jest niezwykle pokręcony. Gdy pojawiły się pierwsze zwiastuny, myślałem, że to będzie coś w stylu body-horror, a potem trailer sugerował niezły film z elementami szpiegowskimi i gangsterskimi. Pierwsze zdjęcia przypominały surrealistyczną dramę komediową. Ostatecznie żadne z tych przypuszczeń się nie sprawdziło. To jeden wielki chaos z feministycznym – aż niezdrowym – przesłaniem. Naciągane jak "Ptaki nocy", a jednocześnie nudne jak "Folie à deux". Zdjęcia są ładne, ale tak męczą głowę, że trudno je uznać za plus. Dawno żaden film nie zmęczył mnie tak długimi, nudnymi ujęciami. Gdy zabrakło pomysłów, mogli chociaż dodać trochę akcji – ale nie, przez cały film trwa tępa, pusta pogoń za głównymi bohaterami. To jeden z tych filmów, które wyglądają, jakby powstały bez pomysłu na historię, tylko z chęci szybkiego wypuszczenia na rynek. Już od początku widać poważne problemy ze scenariuszem.

Reżyserka przejęła główną bohaterkę i pozwoliła jej się pogrążyć. W tym tkwi jej siła, ma naprawdę gest. Uroda kadrów odwraca uwagę od samej akcji i emocji. W tym jest coś melancholijnie drapieżnego.

gothic horror jak zwykle wywołuje mieszane uczucia, więc i u mnie tak jak zawsze – czyli GIT to opowieść o samotności. czy masz z nią doświadczenia? dla mnie to jest męczarnia.

[IMAX] W tym filmie jest coś operowego, coś kiczowatego, coś z gotyckiego snu i z przewrotnej baśni. To produkcja pełna estetycznej przesady, świadomie sztuczna, momentami groteskowa, ale właśnie dzięki temu intrygująca. Nie udaje, że jest realistycznym dramatem psychologicznym. Przypomina raczej mroczną baśń o kimś, kto został stworzony przez czyjąś wyobraźnię i stopniowo wymyka się narzuconej roli. Pod powierzchnią gotyckiej formy i zabawy konwencją kryje się bardzo współczesna opowieść o pragnieniu wolności. To film o emancypacji, ale podany w sposób nieoczywisty, intuicyjny, cielesny i emocjonalny. Jessie Buckley w roli Panny Młodej jest magnetyczna, niepokojąca, delikatna i dzika jednocześnie. Uwielbiam ją w tej roli ❤️

No cóż, znowu trzeba ją wyeliminować, bo była cholernie irytująca!