Czytając Lolitę w Teheranie

no zdecydowanie książka była lepsza...

jakoś tak brakowało tego flow

Słaba adaptacja świetnej książki.

Wolność słowa, możliwość czytania, studiowania czy wyrażania poglądów wydają się czymś oczywistym. Film Riklisa przypomina jednak, że o te prawa trzeba walczyć. Najbardziej porusza to, że bohaterki nie chcą wielkich przywilejów, tylko prawa do myślenia, dyskutowania i decydowania o sobie. Po seansie inaczej patrzy się na nasze codzienne wolności, które są kruche i cenne.

To nie jest film tragiczny, nieudany czy przegadany. Jest problem społeczno-polityczny, są ludzie z tym problemem, ale czegoś brakuje do poziomu filmów typu "Niedźwiedź nie istnieje" czy "To był zwykły przypadek". Może w tym tkwi sekret, że to było irańskie kino o Iranie...

Niesamowity film z masą odniesień filozoficznych, politycznych i religijnych. Daje sporo wskazówek, jak sobie radzić w takim kraju. Po seansie ciężko było się pozbierać.

Opowiada o próbie odnalezienia się w reżimie, gdzie kobiety są lekceważone, i o literaturze jako sposobie na komentowanie i przepracowywanie rzeczywistości. Jest tu sporo ciekawych pomysłów, zwłaszcza na drugim planie, ale całość jest zbyt prosta, jak zbiór wspomnień. Książka "Czytając Lolitę w Teheranie" jest zbyt skrótowa i w wielu momentach nudniejsza niż inne irańskie filmy o tej tematyce.

Film nie jest zły, ale niestety wali widza wnioskami prosto w twarz, jak cegłą.

6/10. Film jest całkiem niezły, ale jak na dramat społeczny to trochę za bardzo grzeczny i dramatyczny.

Kolejna historia z Iranu, która pokazuje, co się dzieje, gdy miesza się religię z polityką. Trzeba pamiętać, że to izraelska produkcja i reżyser. Szkoda, że nasza pseudoprawica tego nie zobaczy. Technicznie ok - dobre zdjęcia, obsada i aktorstwo (ciekawe, że grają głównie Iranki). Golshifteh Farahani w roli głównej to już petarda. Szkoda tylko, że muzyka pojawia się dopiero na końcu.

Jej wina, po trochu.