Rodzina do wynajęcia 2025

Ten film nie mógł być lepszy. Wszyscy, którzy oceniają go na 6 i mniej, muszą być socjopatami.

AFF: syn Boba Harrisa odziedziczył cechy ojca, ale nie reklamuje Suntory, tylko pastę do zębów. To dobry Amerykanin, dla którego Japonia jest nadal tajemnicza, a my nie do końca wiemy, co powinniśmy z tej relacji wynieść. Otrzymujemy dawkę pocieszenia, choć banalną, to i tak miłe ukojenie. Tylko nie do sekcji Highlights.

Film jest smutny, a jednocześnie ciepły, otulający i pełen empatii, ukazujący temat samotności. To małe, skromne, ale jednocześnie wielkie kino. Chociaż nieco skromne, zdjęcia są oszałamiające. Muzyka, wizualizacje oraz historia (nawet jeśli naiwna) podbijają serce. 9+

Hikari doskonale poprowadziła postacie, tworząc więzi, które, mimo sztucznego początku, wydają się niezwykle autentyczne. Unika moralizowania, oferując prawdziwe wzruszenie – kilka łez się polało. Brendan Fraser jest w tej roli cudownie nieporadny.

7,5 | Film wywołuje emocje, ale od razu mnie kupił. Dodatkowe 0,5 za Brendana – jego naturalna uroda bez botoksu pokazuje, że naprawdę gra.

O, zaskoczenie, okazuje się, że starsi panowie też potrafią wzbudzać emocje. Film wywołuje zarówno łzy, jak i śmiech, ale szybko przekształca się w kolejną opowieść o białym bohaterze, który uczy mieszkańców odległego kraju ważnych lekcji. Im więcej myślę o wątku "córki", tym bardziej wydaje mi się on niepokojący i moralnie wątpliwy.

AFF: "Próba generalna" po tygodniu spędzonym w japońskim studiu Disneya.

To jak podróż do Japonii z ciepłym kocem i herbatą w dłoni podczas zimowego wieczoru. Brendan Fraser przypomina pluszowego misia, którego chce się przytulić i usłyszeć, że wszystko będzie w porządku. Film ukazuje stygmatyzowany aspekt japońskiej kultury dotyczący zdrowia psychicznego, gdzie samotność jest postrzegana jako słabość. Może fabuła jest przewidywalna i słodka, ale nie przejmuję się tym, bo po seansie poczułem ciepło w sercu. Arigato Hikari