Dreams

Relacja między migrantem a uprzywilejowaną białą wybawicielką staje się symbolem systemowych nadużyć. Franco rzuca krytykę na nieludzką politykę migracyjną w USA, aby na koniec zaskoczyć widza fabularnym zwrotem, który wprowadza dyskomfort i skłania do moralnych refleksji. Nie powinno tu być prostych rozwiązań. Idealna ofiara nie istnieje. Chastain i Hernandez są znakomici. PS Uwielbiam balet w filmach!

Filantropia pokazana całkiem nieźle, ale poza tym NIC. Ktoś napisał, że jeśli musisz wywoływać emocje w filmie poprzez scenę gwałtu, to znaczy, że nie potrafisz wywołać emocji w filmie i zgadzam się z tym, bo w momencie kulminacyjnym było mi już zupełnie obojętne. Proponuję alternatywne tytuły: Jessica Chastain przez pół filmu dzwoni do swojego chłopaka, ale on nie odbiera. Jessica Chastain kupuje sobie chłopaka. Jessica Chastain gra w głupie gry i wygrywa głupie nagrody. Jessica Chastain jeździ drogimi samochodami w drogich ubraniach.

7,5. Związek pomiędzy światami, które nigdy tak naprawdę się nie spotkają.

Ależ potrafi dać w kość! Choć wcześniej otula złudnymi marzeniami i oczekiwaniami, a nawet odpycha namiętną wulgarnością. Kiedy naprawdę chcemy pomóc drugiej osobie, a kiedy działamy tylko z powodu naszego ego? W tle słychać marzenia wielu migrantów, może nie tak ambitnych jak plany Fernando, ale marzenia o stabilnym życiu, o pracy. Zagrane elegancko i perfekcyjnie przez Jessicę Chastain oraz tanecznie i ambitnie przez Isaaca Hernándeza.

Babygirl spotyka 365 dni, w artystycznie nieudanej fuzji podporządkowanej rasizmowi.

NH: Grafomańska produkcja, bliska reżyserskim nieudolnościom Paula Schradera.

Franco włamał się do montażowni "Babygirl" i stworzył z tego dobry film.

[Dwa Brzegi] Dla niektórych widzów „Dreams” może wydawać się zimny, wręcz zdystansowany – ale może to właśnie ten chłód odzwierciedla prawdę o miłości, która stara się przetrwać w świecie nierównowagi. Bo nie chodzi o to, czy oni się kochają. Chodzi o to, że nawet największa miłość może nie wystarczyć, gdy różnice społeczne i strukturalna przemoc zaczynają dyktować zasady związku.

Koszmar Donalda Trumpa, przez który pot spływa mu po jego pomarańczowej głowie. Mimo amerykańskiej produkcji, bardziej przypomina europejskie kino pod względem tempa, atmosfery czy dramaturgii. Temat deportacji nielegalnych imigrantów z USA przedstawiony jest w chłodny sposób, nie stawiając w dobrym świetle ludzi z wyższych sfer z większą mocą sprawczą. Uważam, że para kochanków miała swoje grzechy, jednak trzeci akt kompletnie przewraca tę historię, nie bojąc się drastyczności i zostawiając widza z zamierzonym niesmakiem. Zakazany owoc smakuje najlepiej, ale czy na pewno?

Rozumiem, że to nie jest film o relacji twórczej Jessiki Chastain i Michela Franco, ale dzięki temu ogląda się go znacznie zabawniej.