Odyseja 2026

Dobrze, że wielcy twórcy dzisiaj nas nie zawodzą, inspirują, prowokują, bo Homer od tysięcy lat daje radę...

KINO na najwyższym poziomie. Nolan to prawdziwy magik – technicznie stworzył coś spektakularnego. Co więcej, nakręcił swój najwrażliwszy film. Mądry, czuły i zaskakująco aktualny, odnoszący się do naszych czasów. Jak z jednej z najstarszych opowieści na świecie zrobić film, który jest jednocześnie wierny oryginałowi i mówi gorzką prawdę o teraźniejszości? Właśnie tak.

Akcja dzieje się w epoce brązu, super.

Film to arcydzieło, po wyjściu z kina byłem przekonany, że to film dekady. Wszystko zagrało idealnie – aktorzy, zdjęcia, muzyka, sposób opowiadania historii. Po prostu musicie iść na ten film.

Nolan połączył Homera, IMAX i ambicje po "Oppenheimerze", ale jego "Odyseja" długo się rozkręca – grzęźnie w długich wyjaśnieniach, patosie i ciężkich dialogach. Miała być epickim filmem przygodowo-szpiegowskim, takim antycznym Bondem o agencie, który kłamie, rozpoznaje teren i próbuje wrócić do domu. Pomysł jest super, ale wykonanie często jest zbyt sztywne. Pierwsza godzina nudzi, humoru prawie nie ma, a postacie częściej wygłaszają filozoficzne tezy o winie, traumie i przeznaczeniu, niż po prostu żyją na ekranie. Obraz też rozczarowuje: zamiast wielkiego oddechu IMAX-u dostajemy klaustrofobiczne, poszatkowane i zaskakująco brzydkie kino. Najlepsze fragmenty to te z Kirke i Hadesem, gdzie Nolan buduje prawdziwe napięcie, a przygoda zamienia się w opowieść o traumie. Mocno działa też poczucie samotności Odyseusza, który chce wrócić do domu, choć nie wie, czy ten dom jeszcze istnieje. Całość jest jednak przeładowana i zbyt pewna swojej wagi. Film dociera do Itaki zmęczony – czasem imponujący, ale bez lekkości.

Nie wiem, czy zasłużyliśmy na taką adaptację, ale na pewno jej potrzebowaliśmy. W dzisiejszym świecie pełnym fałszywych proroków i populizmu, "Odyseja" rozlicza się z kłamstwami, sugerując, że czasem lepiej schować dumę i po prostu się ukorzyć. Film daje jakąś nadzieję, która tli się mimo niewyobrażalnego cierpienia Odyseusza. W XXI wieku taka historia wyrywa nas z apatii i zobojętnienia, które dziś tak wielu ludziom doskwiera. Jeśli kino ma mieć jakąś moc leczniczą, to Nolan znalazł idealny sposób, by ją wykorzystać i sprawić, by działała naprawdę mocno.

Film technicznie zapowiada się super, ale nie możemy akceptować tego, że historia jest zmieniana, żeby pasowała do ideologii, bo to prosta droga donikąd. I serio, bez względu na nasze poglądy, nie powinniśmy się na to zgadzać.

Nolan już robił różne odyseje, filmy o superbohaterach, skomplikowane historie i historie z Anne Hathaway. Ale ta "Odyseja" nie tylko pasuje do jego filmografii, ale też trzyma wysoki poziom. Co ciekawe, bardziej przypomina antyczne wizje Pasoliniego czy Felliniego niż hollywoodzkie produkcje typu "Troja". Nolan opowiada mit na nowo, żeby przestrzec przed zapominaniem o mitach, przed nieodpowiedzialnym ich przedstawianiem i wyciąganiem błędnych wniosków.

Nolan rozwiał wszelkie wątpliwości. Hejt o poprawności politycznej to był tylko szum. Film jest po prostu najpiękniejszy, jaki widziałem!

Wygląda spoko, jest go dużo, ale smaku zero.

1 za wciskane propagandę.