Wielka Warszawska

Konie wydają dźwięki brr.

Pędzi jak solidny wyścigowiec, mocno czerpiąc z amerykańskiej gangsterki. Klisza na kliszy, brak świeżości, ale to przyzwoicie zrealizowany film, który miło się ogląda.

Zaskoczył mnie, bo nie miałem wobec niego żadnych oczekiwań, a otrzymałem dynamiczny film z świetnym, wyrazistym zakończeniem. Gdyby tylko ktoś zadbał o to, żeby był bardziej przejrzysty i mniej chaotyczny na początku, byłoby idealnie.

Czy tylko ja mam wrażenie, że odległość między Sopotem a Warszawą w tym filmie jest taka sama jak między Bielanami a Żoliborzem?

Nasze kino rozrywkowe z lat 90. niestety staje się coraz bardziej przeciętne. Ożywianie duchów przeszłości raczej mu nie pomoże...

Polskie kino w najlepszej odsłonie.

Napędzana znakomitą muzyką nostalgiczną podróż przez rozczarowania transformacją. Ignaciuk w kreatywny sposób przekształcił scenariusz Purzyckiego, przechodząc z rozrywkowego dokumentu do wspomnieniowej atmosfery Rojstu, co paradoksalnie doskonale pasuje do inspirowanego telewizyjnymi serialami lat 70. Wielkiego Szu.

[FPFF] Chciałbym, aby ktoś kiedyś patrzył na mnie tak, jak Tomasz Ziętek spogląda na swojego konia. Dosłownie.

Przyjemna rozrywka. Szkoda tylko, że tonacja jest nierówna. Lepiej sprawdza się w poważniejszych scenach niż w tych bardziej „komediowych”.

Wielka Warszawska to ogromne zaskoczenie na plus. Nie sądziłam, że ten film stanie się moim ulubionym w Gdyni (jak na razie :-)). Reżyseria Bartłomieja Ignaciuka (twórcy Wielkiej Wody) jest znakomita, aktorzy grają świetnie, a klimat lat 90-tych został doskonale uchwycony. Muzyka - rewelacja! Przede wszystkim film ogląda się z przyjemnością, co stanowi miłą odmianę w porównaniu do większości dzieł naszej krajowej kinematografii (niestety). To po prostu dobrze skonstruowana opowieść.

Wspaniały, autentyczny film, który wypełnia lukę w polskim kinie. Polecam tym, którzy chcą zobaczyć, jak wygląda układanie wyścigów i pasja młodego dżokeja, który mimo wszystko chce się ścigać i zdobyć szansę na zwycięstwo. Rewelacyjna gra aktorska Ziętka, Czopa, jak zawsze świetny Kot oraz niewinna lekkość dziewczęcej Pawłowskiej, świetnie uchwycona przez kamerę. Doskonale przedstawiona relacja mądrego ojca, mimo niskiego statusu społecznego stajennego – z synem, który z młodzieńczym zapałem sprzeciwia się złu. Film Bartłomieja Ignaciuka jest buntem przeciwko korupcji i układom w wyścigach, a także przeciwko zatraceniu fair play, które powinno panować w każdym sporcie, a dzięki dobrym ludziom pomoże w ich zwalczeniu. Dla miłośników koni, pozycja obowiązkowa.

"Uncut Gems" w wersji dla miłośników koni, ale w polskiej wersji, więc w umiarkowanej temperaturze.