Tajny agent

Tropikalne noir, film pełen tajemnic, który wciąga jak rekin pod wodę. Do tego historia o pamięci i zapominaniu, o sile ducha w czasach dyktatury, hołd dla lat 70. (jak "Szczęki" czy "Omen"), opowieść o życiu, miłości i relacjach (Dom Dony Sebastiany!), piękny Wagner Moura... i ta włochata noga, która znaczy więcej niż się wydaje. Mógłbym tak cały dzień! Podsumowując: film, który zostaje, do którego chce się wracać, jak do "Człowieka z marmuru" (a podobieństw jest sporo!). Piękny prezent od reżysera, który jest absolutnym mistrzem, a z filmu na film jest coraz lepszy.

Świetnie zrobiony, ale jakoś tak odkleja się od naszej rzeczywistości i problemów. Ogląda się go jak dzieło sztuki z galerii, z której zaraz wyjdziemy w świat, który nas przytłoczy. Myślę, że w innych okolicznościach ten film bardziej by mnie poruszył.

(w kinie) Ogólnie dobry. Przyznam, że byłem sceptyczny, ale szybko zmieniłem zdanie. Film wciąga od początku do końca. Klimat jest genialny, po prostu majstersztyk. Efekty wizualne też super, czuć klimaty Brazylii lat 70. Niestety, niektórzy aktorzy są trochę drewniani. Fabuła jest realistyczna, da się w to uwierzyć. Szkoda, że parę wątków jest nierozwiązanych, zostawia widza z pytaniami. Zakończenie lekko zaskoczyło, ale bez szału. Czy obejrzałbym drugi raz? Pewnie kiedyś wrócę. Ogólnie mogę śmiało polecić, bo zostaje w pamięci (choć nie wiem na jak długo).

Trochę nie mogę uwierzyć, że Mendonça stworzył tak rozwleczony, nudny film. Na początku jest świetny, pełen energii, a potem wszystko się dłuży i staje się męczące.

Bardzo zaskakujący film na tegorocznych Oscarach. Już od początku widać, że to produkcja pełna niedoskonałości, skierowana niemal wyłącznie do brazylijskiej publiczności. Mam wrażenie, że brazylijskie thrillery funkcjonują na innym poziomie – formalnie należą do gatunku, ale w praktyce nim nie są. Początek może zwieść: ładne ujęcia i ciekawy, sześciominutowy prolog na stacji sugerują solidny początek. Problem w tym, że film nigdy nie wychodzi poza ten wstęp. Brakuje napięcia fabularnego i prób budowania suspensu, które są kluczowe dla thrillera. Całość sprawia wrażenie amatorskiego, chaotycznego kina z wieloma źle wprowadzonymi wątkami, z których żaden nie jest sensownie domknięty. To narracyjny chaos, ukryty pod artystyczną finezją. Po seansie widz czuje się zmieszany, a film wygląda bardziej jak sentymentalna kartka dla Brazylijczyków niż angażująca propozycja dla europejskiej publiczności. Nieudane, niekonwencjonalne kino oscarowe, które mnie nie przekonało. 3/10

To film, który nieudolnie łączy tradycyjną narrację z formą przypominającą reportaż lub dokument. Niestety, taki styl nie pozwala na głębsze poznanie głównego bohatera. Zamiast tego, skupiamy się na drugoplanowych postaciach i ich perypetiach, które nie zawsze wnoszą coś ciekawego do fabuły. One ledwo wzbogacają historię i niepotrzebnie wydłużają czas ekranowy. Kluczowy wątek rozwija się poza ekranem, czego nie znoszę, nawet jeśli widzę tam autoironię. Film ukazuje brazylijskie realia społeczne lat siedemdziesiątych, ale nie jestem pewien, czy widz niezorientowany w temacie wyciągnie z tego coś więcej poza podstawowymi spostrzeżeniami typu: „bieda”, „propaganda” i „korupcja”. Podobała mi się początkowa scena na stacji benzynowej i szkoda, że większość kolejnych scen nie miała już takiej siły oddziaływania. Doceniam nasycenie kolorów i naturalistyczne ukazanie przemocy. Widzę w tym wartość, ale odwróciłem się od konwencji.

Najbardziej warte uwagi jest tutaj świetne nastrojowe otoczenie i klimatyczne zdjęcia, które naprawdę robią swoje. Reszta? Brak napięcia, brak emocji, chemii między bohaterami. Fabuła jest płaska jak deska, bez żadnych zwrotów akcji, które by mnie porwały lub zaskoczyły. Relacje między postaciami są tak chłodne i nijakie, że trudno w nie uwierzyć. To zdecydowanie największa porażka festiwalu – oczekiwałem dużo więcej, a otrzymałem coś, co szybko zapomina się o nim.

To były naprawdę przyjemne 2,5 godziny.

Największą wadą zagranicznych festiwali jest to, że obiecują wielkie doznania kinowe, a potem te filmy nagrodzone licznymi wyróżnieniami okazują się być jedynie solidną pracą reżysera i niczym więcej.

Odczuwam wewnętrzne rozdarcie – z jednej strony klimat jest znakomity, a zarówno scena otwarcia, jak i finałowy akt robią duże wrażenie. Z drugiej jednak strony, zauważalne są wyraźne braki w dynamice: całość można by skrócić o 30–40 minut bez utraty sensu, a te paranormalne elementy, jak ta noga biegająca, można było sobie odpuścić. Wagner naprawdę spisał się świetnie.

Gdyby cały film był tak doskonały, jak jego otwierająca scena, byłby prawdziwą petardą, ale niestety jest „tylko” dobry. Boli antyklimatyczne zakończenie wątku głównego bohatera.

Przeraźliwie nudny, suchy spektakl, pozbawiony jakiegokolwiek napięcia. Garść nieśmiesznych żartów i brak ciekawych pomysłów narracyjnych. Gdyby nie opisy filmu w internecie, trudno byłoby zgadnąć, że bohaterowie żyją w jakimś strasznym "reżimie" czy "dyktaturze". Ultra brutalna strzelanina na końcu robi wrażenie, ale antyklimaks zdecydowanie nie. Zachwyty nad tym wydają mi się sztuczne i niezrozumiałe, zwłaszcza mając w pamięci zaskakujący brak oklasków na koniec seansu podczas NH 2025. Słabość.

Klimat i wykonanie na plus. Jednak film rozwleczony i bez ciekawego pomysłu na zakończenie. Nie kupuję tych zachwytów.

Historia nie istnieje, to jedynie zbiór notatek przeinaczeń i propagandy, które próbujemy złożyć na siłę. Mendoca to największy reżyser Ameryk, Wanger Moura wspaniały.